"2016 was een Grand Cru voor de diversiteit"

28 december 2016
"2016 was een Grand Cru voor de diversiteit"
Jean Marie Louis Dedecker, Belgisch politicus, zag dat 2016 een hoogjaar voor diversiteit was. Toch heeft hij zijn bedenkingen bij hoe we met die diversiteit omgaan. "In plaats van aan 90 tuffen we nu aan 70 km per uur het nieuwe jaar in, uit angst om onszelf voorbij te steken."

2016 was een Grand Cru voor de diversiteit. Te beginnen met onze kleinsten. Sinterklaas kwam aangeschoffeld op een zebra, een compromispaardje tussen een witte schimmel en een zwarte hengst, omringd door een roedel groene en gele roetveegpieten. Als die gele frietchinees nu maar niet in zijn kruis getast is. Gelukkiglijk zijn die meestal aan ‘t werk, in ’t wit of in ’t zwart. De Groene Pieten strooiden rabarber en radijzen in het rond. Obesitas is immers het nieuwe beschavingsdeficit. Vroeg geleerd is oud gedaan.

Maar door toe te geven aan een radicale minderheid, die alleen zichzelf vertegenwoordigt, erken je hun gezag.

De multiculturele diversiteit zorgde ook voor vuurwerk. We werden uit onze schoenen gereden op de dijk, uit onze sokken geblazen in de metro en uit het leven geschoten op de luchthaven. Martelvlees van criminele soepjurken voor een meedogenloze God die niet eens bestaat. Je zou voor minder uit je slof schieten. Maar we moesten van de vergoelijkingslobby en de verdrietanalisten met zijn allen naar een verlate inburgeringscursus voor lessen over de inclusieve samenleving en de verbinding.

De Orwelliaanse gedachtenpolitie waakte over racisme en godsdienstvrijheid. Onze schapen moesten weerom onverdoofd naar de slachtbank en onze kinderen naar de dialoogscholen, voor preken in achterlijkheid en om te leren bidden, met hun hoofdje naar het Oosten en hun kontje naar het Westen. We zijn toch zo verdraagzaam, mijnheer. Maar door toe te geven aan een radicale minderheid, die alleen zichzelf vertegenwoordigt, erken je hun gezag. Daar lag de vermoorde Charb van Charlie Hebdo wakker van in zijn “Brief aan de huichelaars”. In 2016 kreeg hij met een knal gelijk.

Toch is er nog meer werk aan de winkel voor de echte suffragettes dan voor de zeurtantes die niet verder denken dan quota als kruiwagen voor hun eigen carrière

Onze genderfetisjisten beleefden afgelopen jaar ook hoogdagen van diversiteit. Theresa May ging met de Brexit door het glazen plafond, en Hillary Clinton door de glazen vloer. Mutti Merkel gooide barmhartig haar eigen ruiten in. Sophie Dutordoir werd vanachter haar glazen toog geplukt om onze treinen op de rails te houden in de politieke speeltuin van de NMBS. Toch is er nog meer werk aan de winkel voor de echte suffragettes dan voor de zeurtantes die niet verder denken dan quota als kruiwagen voor hun eigen carrière.

De boerkini bedreigde afgelopen zomer onze sensuele vrijheid en de Marokkaanse actrice Loubna Abidar, die prostituee speelde in de film Much Loved, moest op de vlucht voor religiegekken die de vrouw nog beschouwen als huisslaaf en wandelende kut. Wie zei ook weer dat feminisme tegenwoordig gaat over de dure mantelpakjes die een veelvoud verdienen van hun arme lotgenoten die onderbetaald, opgehokt, mishandeld en zelfs besneden worden? Hun wereldleed is het echte onrecht van het glazen plafond. Al mijn steun in 2017.

We staan liever op de rem dan op het gaspedaal door onze onnatuurlijke drang naar gelijkheid

Mannen worden inferieur. Onze universiteiten krijgen nu glazen examenkooien om grensoverschrijdend gedrag te vermijden. In Oxford worden de woorden “he” en “she” vervangen door het genderneutrale “ze”. Of “hij” en “zij” worden “het”. Om dit te bedenken moet je een verwarde prof zijn in een nattevingerfaculteit. Mannen worden twee keer meer overreden bij het oversteken van de weg dan vrouwen, en voor de voortplanting zijn we al vervangen door een reageerbuisje. We worden een uitstervend ras. De schlemielen van de samenleving, tijd voor een slachtoffersvereniging. Ik overweeg een ombouwpakket.

In plaats van aan 90 tuffen we nu aan 70 km per uur het nieuwe jaar in, uit angst om onszelf voorbij te steken. We staan liever op de rem dan op het gaspedaal door onze onnatuurlijke drang naar gelijkheid. Het is vandaag 28 december, feestdag van de Onnozele Kinderen. Ik geniet er van.

Jean Marie Dedecker