“Lieve Sinterklaas, ik zal de namen van de pestkoppen niet noemen"

29 november 2016
Sinterklaas
Een nieuwe dag, een nieuw middagjournaal. De hele week komt dat van de enige echte Sinterklaas.
“Lieve Sinterklaas, ik zal de namen van de pestkoppen niet noemen"

Vorige nacht was het weer zo ver. Ja, je bent er op voorbereid, maar telkens doet het weer pijn. Een kind had zijn schoentje klaargezet, met een verzorgde tekening erbij die het helemaal zelf had gemaakt. Dus niet iets wat uit een printer kwam en dan haastig ingekleurd. Dat deed deugd. Maar in het briefje vroeg het kind of ik er voor kon zorgen dat het niet meer werd gepest op school. En het besloot met “Lieve Sinterklaas, ik zal de namen van die pestkoppen niet noemen. Want dan geeft u hen misschien geen cadeautje omdat ze stout zijn geweest.”

Dan breekt je hart toch een beetje, en je voelt je vooral machteloos.

Ik heb een clericale achtergrond, en sinds een paar decennia rep ik daar niet meer over. De tijden zijn nu eenmaal veranderd. Maar vroeger zou ik voor zo’n kind een berichtje hebben achtergelaten.

“Sinterklaas kan dat pesten niet uit de wereld helpen. Maar jij hebt de juiste mentaliteit om een priesteropleiding te volgen als je groot bent. Want je wenst het beste voor je vijanden. Misschien schop je het tot kannunik of bisschop. Dan zullen die pestkoppen eerbiedig voor je knielen.”

Er is een tijd geweest waarin zulke boodschappen een bron van troost waren.