Why are we bombing Libya, when we're nearly broke and already fighting elsewhere?

21 maart 2011
Why are we bombing Libya, when we're nearly broke and already fighting elsewhere?

Bovenstaande vraag lazen we vandaag in The Daily Beast. In feite vat die mooi de mening van de Amerikaanse publieke opinie over Operation Odyssey Dawn. Zie ook de politieke fora met oprispingen als "For the first time since World War II, Americans are in hot conflicts in three different places - and this time, all three fronts are in Muslim countries".

De Amerikaan-in-de-straat heeft niet zoveel met Libië, en al helemaal niet met gewapende conflicten met een onzekere afloop. Neen, dan de interventie in Grenada. Die klus was in amper een paar dagen geklaard, en daar was geeneens een resolutie van de veiligheidsraad voor nodig.

De inzet van Amerikaanse middelen en manschappen mag er beslist zijn. Onderzeeërs en oorlogsschepen bestookten afgelopen weekend Libische doelen met een honderdtal kruisraketten, gevechtsvliegtuigen en B-2 'stealth' bommenwerpers nemen actief deel aan de operatie-met-de-vier-namen. President Obama sprak zelf over een 'beperkte militaire actie'.

Hillary Clinton stelde dat de VS in de beginfase een 'leidende rol' spelen omwille van hun 'unique capabilities' om over lange afstand de Libische luchtdefensie te treffen. Maar het is de bedoeling om in een volgende fase het commando over te dragen aan de Fransen of Britten.

Beetje onamerikaans toch, die low-profile opstelling in een conflict waar de wereldgemeenschap bij betrokken is. Kan Obama wel goed doen? The Economist kon zich vorige week geen moment herinneren waarop de president blijk gaf van moed, dadendrang of principes. "Please say, if you can think of one."

Lees en beluister ook

Nifi Luister naar Michiel Vos