"103 worden: zou dat leuk zijn? We kunnen het haar niet meer vragen, maar ik betwijfel het"

21 juni 2020
Mark Coenen kiest deze week de overleden zangeres Vera Lynn als zijn 'Held van de Week'.

Van oude mensen en dingen die voorbij gaan.

Wie mij kent -het zijn niet veel mensen, en ze zijn allemaal aan de drank- weet dat achter mijn onbehouwen uiterlijk en cynische grijns een gevoelige ziel schuilt, die des avonds, als de wijn in de man is, zich wel eens wil overgeven aan het liederlijk meezingen met flauwe liedjes.

Passeren dan gegarandeerd de revue: 'Annie’s song' van John Denver, 'Eres tu' van die Spaanse groep van het songfestival en 'We’ll meet again'. Don’t know where don’t know when.

Zeker als de bodem van de fles in zicht is, kan ik dit niet meezingen zonder tranen in de ogen.

Ik ben daarvoor al een paar jaar in behandeling, maar die helpt niet veel.

Afgelopen donderdag stierf Vera Lynn, de innemende vertolkster van dat lied op de gezegende leeftijd van 103. 

103 worden: zou dat leuk zijn? 

We kunnen het haar niet meer vragen, maar ik betwijfel het.

Talloze lichaamsfuncties doven uit en al je vrienden zijn dood.

Zo oud worden doe je omdat het je overkomt, niet omdat je daar zo naar uitkijkt. 

Denk ik, die 41 jaar en 1 maand jonger is dan Dame Vera.

Iedereen hield van Vera Lynn, behalve de nazi’s: zij was een onvervalst icoon. 

Dat ze dat te danken had aan dat sentimentele We’ll meet again is waar, maar ze was veel meer: een symbool van verzet en hoop in donkere tijden.

Toen queen Elisabeth, zelf ook niet meer zo piep, een paar lijnen van haar lied citeerde in haar speech over Corona een paar weken geleden, stond Vera Lynn op haar honderd en derde opnieuw in de hitparade.

Dat haar stem verstomd een paar dagen na de vijfenzeventigste verjaardag van de wapenstilstand van Wereldoorlog 2 is voor bijgelovigen ook geen toeval. 

Haar taak was volbracht, haar bedje was gespreid.

Aangezien corona ook een oorlog is zou je verwachten dat er in deze dagen waarin alle muzikanten tijd te veel hebben een pleiade aan toepasselijke songs over het virus gemaakt en verspreid worden.
Het woord alleen al leent zich tot een zinderend refrein van een zomerhit, met allemaal lachende en dansende en halfnaakte mensen die Ay No Corona zingen.

Toch gebeurt dat niet, buiten een poging van de populaire Niels Destadsbader, die een huppelend nummer maakte om ons allen een hart onder de riem te steken in deze moeilijke dagen.
'Nooit alleen' heet het, maar ik geloof nooit dat u het al gehoord hebt op deze zender en zeker niet op een zondagochtend.

Huppelen helpt ook niet bij groot verdriet.

Daarvoor heb je strijders nodig en een stem als een klok en een tekst die ook op vele begrafenissen troost brengt.

Ik neem vandaag en alle dagen in eerbied en liefde mijn hoed af voor Vera Lynn.
Zij was heel haar leven getrouwd met dezelfde man en haar dochter heet ook Vera.

Toeval bestaat niet.

Laat ons nu allen rechtstaan, luisteren naar en meezingen met 'We’ll meet again'.
Uw zondag kan niet meer stuk.
En de mijne ook niet.

Beluister hier de 'Held van de Week':

Ontdek meer helden:

Radio 1 Select