"Actievoerders die willen wegen op het beleid, zullen zich beter moeten organiseren"

22 november 2018
Hebben traditionele vormen van burgerprotest zoals betogingen en stakingen nog wel zin in dit digitale tijdperk? Nick Srnicek en Alex Williams, twee "digital economics" vinden alvast van niet. "Folk politics", noemen ze het, we doen het uit gewoonte, maar het haalt zelden iets uit. Politiek filosoof Stefan Rummens (KULeuven) is het daar niet mee eens.

Stefan Rummens: "Betogingen, stakingen en andere protestacties zijn een essentieel onderdeel van onze democratie. Ze zijn dat altijd geweest en zullen dat altijd blijven. Politici die willen verkozen geraken, moeten nu eenmaal open staan voor wat er leeft op straat. Het blijft zinvol om politici te beïnvloeden door letterlijk op straat te komen en actie te voeren."

In het predigitale tijdperk was betogen misschien de enige manier om je stem te laten horen, maar geldt dat nog in tijden van sociale media? Rummens: "Wie systematisch druk wil uitoefenen moet de aandacht van het brede publiek trekken en dan loont het nog altijd om om straat te komen. Je kan inderdaad via één oproep op Facebook een spontane actie doen ontstaan - maar tegelijk is dat gebrek aan structuur en organisatie één van de grote zwaktes van een beweging als de 'gilets jaunes'. De 'gele hesjes' gaan er prat op dat ze geen banden hebben met traditione politieke partijen of vakbonden. Maar als je wil wegen op het politieke sysyteem heb je wel degelijk hefbomen nodig binnen dat systeem. Dat wantrouwen tegenover partijen en vakbonden (wat je bijvoorbeeld ook bij Occupy Wall Street zag) is een ander zwak punt van de beweging. De actievoerders van nu beseffen te weinig dat als je wil wegen op het beleid je jezelf beter moet organiseren. Het succes van de vakbonden in de 20ste eeuw was net te danken aan hun sterke structuur."

'Wat wel in het voordeel van de 'gele hesjes' pleit is dat ze een heel concrete eis hebben (nee aan de dure dieselprijzen). En ook hun timing is goed. In België komen de verkiezingen eraan, en je ziet ook de ongelijkheid weer toenemen. Het onrechtvaardigheidsgevoel (waarom wel taksen op diesel en niet op de kerosine van wie zich dure vliegreizen kan permitteren?) is een duurzame voedingsbodem. Alleen is het problematisch dat de discussie over ongelijkheid hier vermengd wordt met de discussie over duurzaamheid en ecologie. Zeker als je een breed draagvlak wil opbouwen is die vermenging ongelukkig. "

Lees ook:

Lijst van artikels