“Aids heeft homoseksualiteit meer bespreekbaar gemaakt”

20 januari 2019
‘The show must go on.’ Dat is het motto van Patrick Duynslaegher, die recent op pensioen ging als artistiek directeur van het filmfestival van Gent. Noch zijn seksuele geaardheid, noch de levensbedreigende ziekte waar hij aan lijdt, staan daarbij in de weg.

Duynslaegher heeft weinig geleden onder zijn homoseksualiteit, vertelde hij in Touché. “Voor iemand die in een bekrompen gemeenschap leefde, was homoseksueel zijn vroeger geen pretje. Maar ik had persoonlijk geen probleem met het feit dat ik homo was. Als anderen daar wel iets van vonden, was dat vooral hún probleem.”

Daarom kon Duynslaegher genieten van de zweem van geheimhouding en mysterie die toen rond homoseksualiteit hing. “Vroeger was de homowereld een soort getto, met eigen codes. Je behoorde als homo tot een groep die buiten de maatschappij stond, en dat vond ik fijn. Als je bijvoorbeeld naar een bar ging, was die verborgen in een steegje.”

Philadelphia

Dat homoseksualiteit vandaag geen taboe meer is, komt volgens Duynslaegher paradoxaal genoeg door aids. “Die ziekte heeft homoseksualiteit bespreekbaar gemaakt. In de VS waren er protesten omdat de overheid te weinig deed tegen wat toen toch bijna een epidemie was. Mensen werden mondiger, activistischer, en haalden homoseksualiteit uit de taboesfeer.”

Er zijn natuurlijk ook films gemaakt rond aids. Philadelphia bijvoorbeeld, waar de hoofdpersoon aan de ziekte lijdt. “Dat heeft allemaal een enorme invloed gehad.”

Ziekte

Zelf denkt Duynslaegher ook soms aan de dood. Noodgedwongen. In 2014 moest hij een editie van zijn geliefde Film Fest Gent missen door de ziekte van Kahler. “Ik heb een malfunctie in mijn bloed, dat te veel lichaampjes produceert. Dat tast mijn botten aan. Na de persconferentie van het festival, kreeg ik meteen een stamceltransplantatie.”

Duynslaegher is niet genezen, maar de ziekte wordt wel onderdrukt. “‘Je moet vechten’, zeggen sommige mensen. Alsof je een keuze hebt. Maar wat is het alternatief? Ik ben er gelukkig nooit zwaar ziek van geweest. Daarom blijft het vreemd om wakker te worden met het besef dat ik een zware ziekte heb.”

“Ik wind me ook nog altijd evenveel op in het verkeer”, gaat Duynslaegher verder. “Dat is misschien een vorm van ontkenning, maar je moet zoiets toch een plek geven. Ik heb het geluk dat mijn ziekte voor mij geen handicap is. ‘The show must go on’, is en blijft mijn levensmotto.”

Lees ook: 

Radio 1 Select