"Al snel bleek dat niet heel de Kerk even liefdevol en ruimdenkend was als mijn fijne parochie"

4 april 2021
Bart Verbeeck van Radio 2, had eerder een showbizzrubriek waarin hij onder de naam 'Showbizz Bart' parties en premières versloeg voor het weekblad Story. Hij vertelt in zijn column voor 'De toestand is hopeloos, maar niet ernstig' over zijn parochie, waar hij een mooie en liefdevolle tijd beleefde.

Pasen wordt gevierd op de eerste zondag na de eerste volle maan van de lente. Die begint op 21 maart. En op die dag, dan ben ik jarig. Ik ben dus een lentekind en zo voel ik me ook. Ik hou van de vrolijk fluitende vogels, de bloemen die uitpakken met hun kleurenpracht en de zon die begint te kriebelen. Het leven is zoveel mooier als je goed gezind, positief en optimistisch bent. Op een dag als vandaag is een religieuze term wel gepast: ik ben er heilig van overtuigd dat alles altijd goed komt. En laat dat nu net de boodschap zijn van Pasen.

Ik herinner me die dagen als een intense tijd vol symboliek

Maar er is nog wel een reden waarom deze periode bijzonder is voor mij. Als tiener was ik heel actief in de parochie van ons dorp. Eerst als misdienaar, daarna als lector. Na een tijdje werd ik zelfs lid van de parochieploeg en organiseerde allerlei activiteiten. De Goede Week was een jaarlijks hoogtepunt. Ik herinner me die dagen als een intense tijd vol symboliek: de voetwassing en het laatste avondmaal, dan de donkerte en stilte, maar uiteindelijk is er opnieuw het licht.

Ik maakte deel uit van een fijne gemeenschap, met twee ingoede en charismatische pastoors. Ik hing aan hun lippen toen ze bevlogen spraken tijdens de vieringen. Ze brachten muziek, dans en theater naar de dorpskerk, maar lieten ons bijvoorbeeld ook kennismaken met andere culturen en gemeenschappen. En ze zetten zich met hart en ziel in voor mensen die het moeilijk hadden. Op een bepaald moment begon ik te denken: wat gaat er hier gebeuren wanneer die twee er niet meer zijn om alles in goede banen te leiden? Al dat moois mag toch niet verloren gaan! Misschien moet ik dan die taak maar verderzetten? Dus toen ik negentien was, ging ik naar het seminarie, om de priesteropleiding te volgen. Daarover kan ik uren vertellen, maar om bij het thema van vandaag te blijven: in die periode heb ik de Goede Week meegemaakt in een abdij. Heel beklijvend. Om maar te zeggen: ik heb wel iets met deze dagen.

Al snel bleek dat niet heel de Kerk even liefdevol en ruimdenkend was als mijn fijne parochie

Een paar jaar heb ik zelfs meegespeeld in het Passiespel. Dat is een soort van toneelstuk over het lijden van Jezus Christus in zijn laatste dagen. Twee keer raden wie ik mocht spelen. Nee, niet Jezus, ik was Judas. Dat vond ik stiekem toch de mooiste rol, want ik mocht een man kussen! In een kerk! Het verraad van Judas is dan weer iets dat mijlenver van mij afligt. Ik probeer altijd het goede in mensen te zien en nooit iemand kwaad te berokkenen. Dat klinkt heel Bijbels, ik weet het, en toch is het net dat wat ervoor gezorgd heeft dat mijn seminarietijd van korte duur was. Want al snel bleek dat niet heel de Kerk even liefdevol en ruimdenkend was als mijn fijne parochie. En dat niet iedereen het goed met elkaar voorhad. Terwijl dat toch net de kern zou moeten zijn van elke religie: graag zien.

Maar ik neem ook heel wat moois mee uit die periode. Er zijn zoveel mensen die zich, in hun gemeenschap, inzetten voor anderen en zoveel goeds doen. Een praktiserende katholiek ben ik niet meer, maar lief zijn en voor elkaar zorgen, dat blijf ik wel prediken.

Mag ik je oprecht een fijne Paasdag wensen? Met veel liefde. En natuurlijk een grote mand boordevol chocolade-eieren. Smakelijk!

Beluister de column van Bart Verbeeck voor 'De toestand is hopeloos, maar niet ernstig' via Radio 1 Select. 

Ontdek ook de andere columns uit deze uitzending: