"Alleen een bokser kent de eenzaamheid van een tennisspeler"

27 januari 2018

Beste Elise Mertens,

Je weet het natuurlijk niet, maar ik heb de afgelopen week heel wat nachtelijke uurtjes met je doorgebracht, op de kanalen van Eurosport. Je bent, hors concours, mijn heldin van de week.

Bij hard bevochten tennismatches denk ik soms aan gladiatoren. Dat klinkt natuurlijk overdreven. In het tennis vloeit er geen bloed en gaat het niet, althans niet letterlijk, om een strijd op leven en dood. Maar toch zit ik er niet zo ver vandaan. Want André Agassi zei ooit: “Alleen een bokser kent de eenzaamheid van een tennisspeler”.

Inderdaad, daar sta je, Elise, beneden in de arena, helemaal alleen, zonder dat je, de hele duur van de match, zelfs maar een woord van raad of aanmoediging mag krijgen. Daar sta je, op je kleine eiland, tegenover de tegenstander aan de overzijde van het net, met ballen die razendsnel op je afkomen, en waarbij je telkens even snel moet beslissen hoe en waar je ze terugmept. Beseffen veel kijkers wel welke karaktersterkte en concentratie dat vereist?

Je episch tennis in de kwartfinale tegen Elina Svitolina maakte van je een wereldster. Maar je oogst niet alleen bewondering voor je spel. Je hebt ook ontelbare harten veroverd met je mooie glimlach, je onbevangenheid en hoffelijkheid. Nooit steeg het succes in je briljante parcours in Hobart en Melbourne je naar het hoofd, altijd hield je, zoals het zelf zegt, de voetjes op de grond. Dat is, Elise, grote klasse voor een jonge vrouw van 22. Je bent een voorbeeld.

En bij dat alles bewonder ik nog de taalbeheersing waarmee je interviews en persconferenties gaf in het Nederlands, Frans, en Engels.

Er wacht je een geestdriftig onthaal in België en in het bijzonder in je Limburgse thuisstad Hamont-Achel. Denk niet terug aan de verloren Australische grand slam halve finale. Vergeet even de competitie, Elise, en geniet volop van het welverdiende feest.

Met mijn oprechte gelukwensen en hartelijkste groet

Mia Doornaert

Radio 1 Select