Met je mama en een potje zaad naar het ziekenhuis: "Als 23-jarige doe je dat natuurlijk niet graag"

3 april 2018
Dankzij ‘oncofreezing’ kunnen kankerpatiënten hun zaad- of eicellen laten invriezen om het risico op onvruchtbaarheid na een chemobehandeling te vermijden. Een kostelijke procedure die snel kan oplopen tot enkele duizenden euro’s. Toch zetten heel wat mensen zoals luisteraars Tom, Shaun en Dorien de stap.

Maar liefst 303 kankerpatiënten lieten op 9 maanden tijd zaad- of eicellen invriezen. Goedkoop is de procedure echter niet. Voor het invriezen van testikel- of eierstokweefsel betaal je 1.300 euro, het invriezen van een eicel kan tot 3.400 euro kosten. Minister van Volksgezondheid Maggie De Block maakt dit vier miljoen euro vrij om voor een grotere groep terugbetalingen te voorzien. Voorlopig zijn die enkel gericht op kankerpatiënten met zware behandelingen en vrouwen die hun eierstokken preventief laten verwijderen.

Tom

Toen luisteraar Tom 23 jaar was, werd hij geconfronteerd met een hersentumor. Wat onmiddellijk volgde was een oproep van de oncoloog om zijn zaadcellen te laten invriezen.

“De sfeer waarin zoiets moet gebeuren is bizar. Het is ook heel vreemd om op dat moment verplicht na te denken of je kinderen wil of niet.”

Tom koos ervoor om de procedure thuis te starten. “Je doet dat liever in een omgeving waarin je op je gemak bent, maar dat is enkel mogelijk als je niet verder dan een half uur van het ziekenhuis woont.” 

Alleen kon hij door de ernst en impact van zijn tumor niet meer zelf naar het ziekenhuis rijden:

Ik moest tegen mijn mama zeggen wat ik van plan was. Als 23-jarige doe je dat natuurlijk niet graag. En dan moest zij mij voeren naar het ziekenhuis terwijl ik dat potje in mijn handen hield.

Shaun

Luisteraar Shaun heeft al twee kankerbehandelingen achter de rug. De dag na zijn diagnose moest hij zijn zaadcellen al afgeven. Iets wat niet eenvoudig verliep.

Je weet nog maar net dat je kanker hebt. Dan ben je toch niet in de stemming om zoiets te doen?

Een kinderwens heeft hij voorlopig uit zijn hoofd gezet. “Ik ben te bang om die zaadcellen nog te gebruiken. Wat als er erfelijke ziektes zijn?”

Dorien

Voor Dorien was de tijd om voor een oncofreezing te kiezen er niet. “De chemobehandeling moest zo snel mogelijk beginnen en eicellen invriezen, dat ging niet meer.” Ze besloot deel te nemen aan een studie rond medicatie die eicellen beschermen. “Ondertussen gaat alles zijn natuurlijke gang van zaken. Ik heb nog geen kinderen. Maar ik veronderstel dat alles in orde is.”

Herman Tournaye, professor reproductieve geneeskunde, UZ Brussel is bekend met de studie. “Het is nog niet echt goed bewezen dat je daar winst mee boekt.”, aldus Tournaye. “Bovendien wordt de behandeling nog niet terugbetaald en kan het makkelijk enkele duizenden euro’s kosten.”

Tijdsdruk zou ook geen rol meer mogen spelen. “Het argument, er is geen tijd, zou vandaag niet meer gebruikt mogen worden want er zijn een heleboel andere technieken. Je kan bijvoorbeeld heel onrijpe eicellen in een laboratorium gaan uitrijpen. En dat kan allemaal makkelijk op enkele dagen gebeuren.”

Lees ook: