“Als je echtgenoot veel weg van huis is, ben je automatisch mama, maar ook papa”

13 september 2017
"Uit beschermende moederliefde doe je nog meer dan je eigenlijk aankan"
Onze legertop liet afgelopen zomer weten dat militairen nog zeker tot 2020 in het straatbeeld zullen te zien zijn. Daarbij wordt het takenpakket verlicht om de werkdruk te verminderen. Zeer welkom, weet Tatiana Rogier die 33 jaar getrouwd is met een militair.
Tatiana Rogier over getrouwd zijn met een militair

De man van Tatiana Rogier mag bijna met pensioen. Daar kijkt ze enorm naar uit. “Het is zwaar geweest”, klinkt het. In 2007 gingen ze bijna uit elkaar. “Alles was in kannen en kruiken, maar uiteindelijk kwamen we bij iemand terecht voor een gesprek. We besloten om toch door de zure appel heen te bijten en daar ben ik nu gelukkig om.”

Als de kinderen de weken of maanden ervoor allerlei kattenkwaad uitspookten, sprak mijn man hen daar niet op aan. Voor hem was thuiskomen een gelukkig moment

Door de verre en lange opdrachten van haar man deelde het koppel in een huwelijk van 33 jaar de helft van de tijd het bed. Ze hebben drie kinderen. Die zagen hun vader daardoor ook weinig. “Als je echtgenoot veel weg van huis is, ben je automatisch de mama, maar ook papa. Mensen staan daar weinig bij stil.”
Als papa thuiskwam, was hij een soort Sinterklaas. “Als kinderen de weken of maanden ervoor allerlei kattenkwaad uitspookten, sprak hij hen daar niet op aan. Voor hem was thuiskomen een gelukkig moment.”

Moederhart

Maar als vrouw ben je dan de strenge mama. “En ik was ook bezig met een fulltime job.” Rogier werkte bij de luchtmacht. “Door de jaren heen maakt de man zijn ambitie waar. Als mama wil je dat ook wel, maar er is nog dat moederhart. Vooral als je kind ziek is of een andere behoefte heeft. Terwijl de chef van papa zegt ‘u vertrekt nu’, dan pakt papa zijn zak en vertrekt. Uit beschermende moederliefde doe je nog meer dan je eigenlijk aankan.”

Uit beschermende moederliefde doe je nog meer dan je eigenlijk aankan

“Mijn man deed zijn werk heel graag. Het is mooi om iets te mogen betekenen voor de veiligheid van iedereen”, nuanceert Rogier. “Er is de ambitie, maar ook de verantwoordelijkheid voor iets dat men graag doet. Mijn man is een specialist op het terrein en verzamelde een bepaalde bagage. Soms denk ik dat hij werk deed voor twee. ‘Het moet wel een soort hobby zijn, anders hou je het niet vol’, zegt hij ervan.”

“Mocht ik het opnieuw kunnen doen, zou ik duidelijke afspraken maken en misschien mijn eigen job minder zwaar, zodat er een gezonder evenwicht komt”, geeft ze toe. Contact met haar kinderen is er niet meer. “Als je met twee voltijds werkt en je man vaak weg is, moet je een structuur hebben. Als dat er niet is, wordt je huis een puinhoop. Ik kreeg wel eens die opmerking hoe we in die puinhoop konden leven, als er iemand bij ons op bezoek kwam.”