“Als je niet warm omringd wordt, ben je een vogel voor de kat”

23 september 2018
Jeugdtherapeute Ingrid De Jonghe begeleidde honderden jongeren in haar carrière. Ze wordt dan ook boos als jongeren slachtoffers worden van geweld. “Ik zie te veel kinderen met paniekaanvallen, als gevolg van een ingehouden verdriet.”

Onlangs werd het zeventienjarige Marokkaanse meisje Khadija ontvoerd en verkracht. “Mensen die zoiets doen, zijn bijna geen mensen”, vertelt De Jonghe. “Ik probeer het goede in iedereen te zien, maar er moet ongelooflijk veel leegheid in je zitten om tot die zaken over te gaan. Die daders realiseren zich niet welke verwondingen ze aanrichten. Ik kan erover meespreken, omdat ik het al van zo veel jongeren heb gehoord. Zoiets verwerken duurt jaren, misschien zelfs een heel leven.”

De vader had tegen haar gezegd dat hij een kind met haar wilde

De Jonghe geeft een voorbeeld uit eigen ervaring. “Er kwam een meisje binnen dat misbruikt werd door haar vader, waar ze om de week naartoe moest. Tegen haar mama vertellen wat ze meemaakte, was onmogelijk, omdat de moeder zelf ook getraumatiseerd was. De vader had gezegd tegen dat meisje dat hij een kind van haar wilde. Toen is ze gekraakt, en is ze weggelopen.”

Te veel gebeurd

“Na moeilijke passages bij de politie en in het ziekenhuis is ze bij mij terechtgekomen. ‘Doe geen moeite, ik heb al afscheid genomen van het leven’, vertelde ze me. Ik heb haar de hand gereikt, en gezegd dat ik haar absoluut zou helpen. Ze zei dat het me niet zou lukken, maar ik heb haar gezegd dat ze bij mij moest blijven. Ondertussen zijn we een hele tijd verder en gaat het beter.”
“Ik ben haar blijven volgen, en dan zie ik hoe diep die fysieke en mentale pijn blijft snijden. Ze is een rechtenstudie begonnen, maar dan zie je dat ze toch te angstig is om echt vooruit te geraken. Er is te veel gebeurd. Het vraagt een ongelooflijke inspanning om je leven opnieuw on the road te krijgen. Als je niet warm omringd wordt, ben je bijna een vogel voor de kat.”

Perceptie 

Volgens De Jonghe staan we nog altijd te weinig stil bij het leed van slachtoffers. “Volwassenen realiseren zich te weinig wat de perceptie van een kind is. Ik zie te veel kinderen met paniekaanvallen, als gevolg van een ingehouden verdriet. Sommige kinderen proberen zich in te spannen om hun ouders bij elkaar te houden. En dan komt de eigen ontwikkeling in het gedrang. Het is niet makkelijk om die weer op de rails te krijgen.”