Annemarie Estor

30 mei 2017
De aanslag in Manchester beheerste het nieuws. 22 dodelijke slachtoffers, vooral tieners en kinderen. Het raakt ons allemaal. Ook Annemarie Estor hield het bezig. Zij verwerkte de gruwel in het Bonusgedicht van deze week.

DE AANSLAG, DE KEI EN WIJ

Zinloos was de aanslag.

Zinloos het geweld,
de pijn, het zoeken, het vinden.

De muziek ook,
en het concert, de liedjes
op die vreselijke teksten,
en die tienerjaren,
allemaal kei-zinloos.

Kei.

En jij!
Jij bent zinloos,
en ik ben zinloos,
compleet zinloos.
Zin-zin-zin.
Zin-zin-zin.

Soms heb ik zin!
Zomaar zin!
Zinnelijk zin!
En zinderend zintuiglijk werktuiglijk pak ik je vast,
zonder dat ik er ook maar één zin van inzie,
zonder dat ik jou zie
of de consequenties
of de oorzaak.

Ik ben zinloos.
Jij bent zinloos.
Zin-zin-zin.
Zin-zin-zin.

Laat ons zinloos zinken en zijgen, zinken en zijgen,
en zinspelen en zwaluwstaarten
en zenderhoppen en zigzaggen,
alsof we zin, alsof we de zin,
alsof we de zin kunnen zegenen,
alsof we de zin kunnen zekeren!

Want zeker is de zin zalig
en zelden zinniger dan zijzelf,
en altijd beklimmen we de kei
compleet ongezekerd,
en altijd zinnen wij op zin
compleet ongezekerd.