Annemarie Estor

20 juli 2017
Deze week draaide het nieuws vooral rond het schandaal rond Samusocial. In de onderzoekscommissie getuigden de hoofdrolspelers Yvan Mayeur en Pascale Peraïta. Terwijl zij zich hulde in stilzwijgen, schreeuwde hij zijn onschuld uit. Annemarie Estor ergerde zich en schreef dit bonusgedicht.

YVAN EN PASCALE
OF
DE LAATSTE DAG VOOR DE GROTE VAKANTIE

 

'Yvan en Pascale!', blaft de juffrouw.
We stoppen met knippen.
Margot knipt pardoes in haar vinger.
'Wat zitten jullie daar te verhapstukken?'
De juf stormt langs onze tafeltjes,
sleurt met haar ontzaglijke bloemetjesrok
de hele stapel rekenboekjes over de grond,
ze is zo kwaad, dat ze later die dag vergeet
de rapporten mee te geven naar huis
voor onze pappa's en mamma's,
zodat onze pappa's en mamma's
ons heel hard in onze armen knijpen
of ons aan onze oren de trap op trekken
omdat ze denken
dat we onze rapporten onderweg
in de plomp hebben gegooid.
'Pascale en Yvan!', schreeuwt de juffrouw,
'wat hebben jullie daar in je kastjes?
Wat zitten jullie daar te giechelen en te bekokstoven,
achter mijn rug?'
Ik schrijf op: 'bekokstoven'
achterop mijn fröbelwerkje.
Dat mag niet,
maar ik vind dat een heel mooi woord.
De juffrouw loopt paars aan, haar onderkin ook,
ze trekt Yvan en Pascale hun laatjes open
en de ganse inhoud dondert over hun broekspijpen:
een lawine van taartjes, koekjes en mode-items.
Ik herken mijn appel.
Matthias herkent zijn lollies.
Antoine herkent zijn oorwarmers.
Michel zijn ribfluwelen pet.
'Yvan en Pascale!
Jullie komen nu ieder vijf minuten op mijn bureau staan!
Omstebeurt!
Voor de klas!
En uitleggen wat dit te betekenen heeft!'
Daar staat hij,
met zijn iets te korte broek, Yvan,
Hij zegt alleen maar 'ja maar, ja maar'.
Daar staat ze,
te frunniken aan haar maillot met een gat in, Pascale.
Zij heeft niets te zeggen.
De klas heeft ook niets te zeggen.
We schamen ons.
Diep.
Net zo diep
als de beerput
waar René laatst in viel
en hij nog drie dagen stonk.
En warempel,
het begint nu toch echt naar die beerput te stinken.
Het hele klaslokaal
ziet opeens bruin van de strontmoleculen of zoiets.
We denken allemaal hetzelfde:
Pascale en Yvan
kunnen het nu echt wel shaken de rest van hun leven,
hun pappa's en mamma's
zullen hen uit huis verbannen,
het stel zal moeten overleven in de goot,
tussen de ratten en de kinderverkrachters,
laat staan nog ooit
toegelaten worden op hogere opleidingen,
stages, jobs, hopeloos allemaal.
Ze zullen dakloos worden, schiet door me heen,
en ik loop vlug en onzichtbaar naar hun bankjes,
ik buk me,
pik mijn appel weer terug,
veeg de taartresten eraf,
en als ik thuiskom
steek ik hem in de diepvries
voor het geval dat Yvan of Pascale
nog ooit hongerig komen aankloppen.
Later vindt mijn moeder de appel terug in de diepvries,
wordt woedend,
noemt me achterbaks,
en verwijst naar dat rapport
dat nooit is gekomen.

 

Annemarie Estor

Herbeluister items