Beestachtige ouders

20 juni 2015
Ze hebben ons als kind toch nogal wat wijsgemaakt.

Neem nu die Meneer de Uil van de Fabeltjeskrant. Voor de min dertigers: dat was een bordkartonnen Jan Becaus die elke avond op tv voor kleuters de krant voorlas.

Net zoals in het grotemensenjournaal vertelde hij elke avond ongeveer hetzelfde: "Dieren zijn precies als mensen. Met dezelfde mensenwensen en dezelfde mensenstreken. Dat staat allemaal in de krant, de Fabeltjeskrant, de Fabeltjeskraaaaaant!" Dat laatste zong, enfin, kweelde, hij, die uil. Volstrekte onzin, weten wij nu. Dieren zijn helemaal niet als mensen. Dieren zijn rare kwieten.

Vind je het misschien normaal dat een jonge moeder meteen na de bevalling haar kinderen opslokt en in haar maag verder laat opgroeien? Wij niet. De zeester wel. Zou je het fijn vinden om verplicht de baby's van de buurvrouw op te voeden, zodat zij op zoek kan naar een nieuw lief? Wij niet. De babbelaar wel.

Wist je dat de overgrote meerderheid van de bijen vuile profiteurs zijn in plaats van noeste werkers? Weet je trouwens wat het verschil is tussen een man en een vrouw? Hoe weet je bij dieren, met hun oneindige rijkdom aan genitaliën, wie het mannetje en wie het vrouwtje is? Allemaal dingen die die uil ons niet verteld heeft. 

Ondertussen weten we het. Omdat we 'Beestachtige ouders' hebben gelezen, een wonderlijk boek van Lucas Wenniger, over hoe dieren voor hun kroost zorgen. Mocht je ooit nog eens zin hebben om een homokoppel met kinderen 'tegennatuurlijk' te noemen, wacht dan tot je hoort wat er wel 'natuurlijk' is.

Van Zoef de haas en Stoffel de schildpad overigens geen kwaad woord.