"Bij een welvaartsstaat hoort het dat mensen die zorg nodig hebben die ook krijgen"

23 augustus 2016
“Wat verder zie ik een bewoner sukkelen in de badkamer. Ze kijkt me ontredderd aan. Ze heeft al dagen last van een blaasontsteking, zegt ze. Haar huisarts komt pas over drie dagen" Dit fragment (en vele andere) uit de brief van de jonge verpleegster Liesbet Claeys beroert al enkele dagen de gemoederen. Want de situatie in een aantal woonzorgcentra is onhoudbaar wegens personeelstekort. Ook professor Anja Declercq erkent het probleem. Al is het niet overal kommer en kwel.

Deze brief in De Standaard is de realiteit” zegt professor Anja Declercq van LUCAS, het interdisciplinair kenniscentrum rond zorg en welzijn van de KULeuven. “Maar het is niet zo dat elk woonzorgcentrum slechte kwaliteit van zorg heeft. Er zijn ook heel veel woonzorgcentra waar er zeer goede kwaliteit van zorg gegeven wordt.” Wel klopt het dat er op veel plaatsen een hoge werkdruk is en personeelstekort heerst.

Kwaliteit wordt ook gemeten. Zowel in de privérusthuizen, OCMW-rusthuizen, als in de openbare rusthuizen zijn er problemen. Dus we moeten zeker niet in de richting van één specifieke sector kijken.

Probleem is vooral dat we pas met onze ouders naar een woonzorgcentrum gaan, wanneer er een crisissituatie heerst. Mensen komen zo terecht waar de eerste plaats vrij is. En niet noodzakelijk op de plek waar ze het liefste of het beste zijn.

Oplossingen

Zorgassistenten kunnen zeker ook voor belangrijke ondersteuning zorgen, net zoals vrijwilligers. Zij bieden een luisterend oor, en zorgen voor gezelschap. “Alleen is het niet altijd evident om die vrijwilligers te vinden” zegt Declerq.

Er is ook een nieuw financieringsmodel nodig. Want de financiering is niet aangepast aan de huidige situatie: de meeste mensen die naar een woonzorgcentrum gaan zijn zwaar zorgbehoevend. Anders blijven ze wel thuis, met hulp van thuiszorg.

Ook rouwexpert Manu Keirse suggereert vandaag een oplossing in De Standaard: “Als we minder geld zouden steken in dure behandelingen die niets uithalen op het einde van het leven, dan zou er meer geld overblijven om te investeren in waardevolle ouderenzorg.”

“Het zou een deel van de oplossing kunnen zijn” zegt Declercq. “Alleen zijn rusthuizen nu gemeenschapsbevoegdheden. Dan zou het geld ook nog van federaal naar Vlaanderen moeten komen.”

Kunnen we van de overheid verwachten dat ze de kosten voor ouderenzorg op zich blijft nemen? 

“Bij een welvaartstaat hoort het dat mensen die zorg nodig hebben die ook krijgen. Ook als ze de middelen niet hebben” besluit Declercq, al geeft ze meteen toe dat die mening ook persoonlijk is. “We verwachten toch ook dat iemand met een appendicitis geholpen wordt?”