Boys don't cry?!

15 januari 2019
Afgelopen zondag werd Toon Aerts Belgisch kampioen veldrijden. Hij huilde van geluk, maar ook van de inspanning en het besef hoe hard hij had moeten werken om zover te geraken. Huilende mannen, daarover gaat het vandaag in De Wereld van Sofie. Hoe gemakkelijk tonen mannen hun emoties buiten de sport? Huilen ze meer dan vroeger? Of vinden ze het zelf, of hun omgeving, toch nog gênant om in het openbaar op tranen betrapt te worden?

“Je gaat toch moeten oppassen dat je niet overdrijft hé Toon, met dat wenen” kreeg veldrijder Toon Aerts al te horen in zijn omgeving. Hoe kijkt hij zelf terug op zijn tranen van afgelopen zondag?

Als er één tranenspecialist is in de Lage Landen, is het wel psycholoog Ad Vingerhoets van de Universiteit van Tilburg. Huilen mannen effectief minder dan vrouwen? Of denken we dat maar?

Kris De Pauw verloor zijn vrouw aan kanker en vecht nu zelf tegen amandelkanker. Hij is één van de mensen die gevolgd worden in het Canvas-programma “De Weekenden”. Wenen was op een gegeven moment in zijn behandeling zo pijnlijk dat hij moest vechten tegen zijn tranen. De opluchting toen hij ze weer de vrije loop mocht laten was enorm, vertelt hij aan reporter Ward Bogaert.

In Japan is huilen voor mannen een taboe. Zeker als uiting van individuele emoties. Alleen als een soort collectieve schuldbekentenis, zie je bedrijfsleiders en politici soms hartstochtelijk tranen laten rollen. Een gesprek met hoogleraar Japanologie Dimitri Van Overbeke.

Wat hebben sporters Niels Albert, Paul Vermeiren, Eddy Merckx en politici Bert Anciaux, Guy Verhofstadt en Bart De Wever met elkaar gemeen? Een in ons collectief geheugen gebrand huilmoment, weet Vincent Byloo.

“Als u mannen wilt zien huilen, moet u eens bij mij op het spreekuur komen.” Aan het woord is androloog Frank Comhaire die vaak zelf emotioneel wordt als hij mannen het slechte nieuws moet vertellen dat ze onvruchtbaar zijn.

Lees ook:

Lijst van artikels