Brief van een exhibitionist

19 september 2018
P. uit H. is een prille twintiger die zich masturbeerde in parken en openbare plekken. Zijn slachtoffers waren oudere vrouwen. Hij volgt nu een behandeling en stuurde 'De Wereld van Sofie' een brief over zijn gevoelens.

Ik toonde mezelf en masturbeerde in het openbaar. Voornamelijk voor de kick denk ik. Het is een fantasie die uit de hand liep en bleef hangen. Ik deed het ongeveer 1 keer per maand. Meestal was het in parken of op andere plaatsen waar er redelijk wat groen is en het niet al te druk is.

Het gebeurde niet impulsief maar echt plannen deed ik het ook niet. Meestal begon het met een seksuele opwinding, dan begon mijn fantasie te groeien om me te tonen en wanneer die een tijdje bleef hangen, ging ik uiteindelijk over tot actie. Mijn eerste keer was bijna 10 jaar geleden maar ik herinner me niet alle details meer. Ik weet wel nog dat ik toen niet door iemand gezien ben geweest, dat durfde ik toen nog niet.In het begin liet ik me niet duidelijk zien aan mensen en was mijn fantasie dat het kon gebeuren voldoende. Naarmate dat die fantasie sterker werd, begon ik meer risico’s te nemen en er ook echt voor te zorgen dat ik werd gezien. Ik heb nooit fysiek contact gehad met mijn slachtoffers. Dat was nooit mijn bedoeling. Ik was ook niet op zoek naar een specifieke reactie. Wanneer iemand gechoqueerd reageerde, voelde ik me achteraf ook zeer slecht, en had ik liever dat zoiets niet gebeurde, al is dat natuurlijk moeilijk. Het was pas toen ik in aanraking kwam met het gerecht dat het echt tot me doordrong dat ik het slechte pad was. Omdat ik zelf niet goed begreep waarom ik exhibitionistische fantasieën had en hoe ik daarmee moest omgaan, voelde ik aan dat ik wel baat zou hebben bij therapie.

Ik ben ongeveer 6 jaar geleden begonnen met het volgen van therapie. Ik word begeleid door een psycholoog en psychiater en ik kom regelmatig op gesprek om mijn problematiek te bespreken. Ik praat met hen ook over andere zaken in mijn leven die mogelijk invloed kunnen hebben op mijn probleem. Ik vind dat ik er heel veel aan heb. Ik kan er nu over praten en ik heb geleerd beter na te denken over hoe ik me voel. Dat maakt het makkelijker om er mee om te gaan.

Ik heb een sinds kort een vriendin maar zij weet er nog niet van. Ik wil het ooit vertellen want ik vind dat over mijn problematiek praten, helpt. Ik weet alleen nog niet goed hoe ik dat ga aanpakken. Voorlopig kan ik er alleen over praten met mijn therapeute.

Ik denk soms wel aan de gevolgen van wat ik gedaan heb maar ik probeer om dit niet te doen omdat ik me zeer hard schaam voor wat ik gedaan heb en me dan ook zeer slecht voel en kwaad ben op mezelf wanneer ik eraan denk. Ik begrijp dat exhibitionisme strafbaar is, ik begrijp dat exhibitionisme simpelweg niet kan en dat dit zeer choquerend kan zijn voor de slachtoffers. Een ex-vriendin van me is ooit slachtoffer geweest van een exhibitionist en toen ze me dit vertelde en ik besefte hoe van streek ze hierdoor was heeft dit me echt geraakt. Ik heb natuurlijk spijt van wat ik gedaan heb. Ik begrijp dat wat ik doe echt niet kan en schaam me zelf hiervoor dan ook heel hard maar ik probeer dit verleden achter me te laten en zo goed mogelijk mijn best te doen om me op de toekomst te richten.

Ik hoop dat ik met deze getuigenis mensen inzicht geef in het leven van seksuele delinquenten en ook hun kant van het verhaal laat horen. Ik hoop het taboe een beetje te kunnen doorbreken en meer begrip te vragen voor mensen die met dat soort problemen kampen omdat zij vaak wel goede mensen zijn en zich ook terug normaal in de maatschappij willen integreren.

Lees ook: