Brouwen, bidden, brouwen, bidden, brouwen, bidden...

10 juni 2016
Paters in het koor van de kerk. Cover van het boek dat Wim Vandewiele schreef over de abdij van Westvleteren.
Half vier 's nachts: vigiliën, zeven uur: lauden, negen uur: terts en eucharistie, kwart over twaalf: sext, kwart over twee: noon, vier uur: vespers, half acht: completen. En weer van voor af aan.

Zo verloopt de monastieke dag. En elke volgende dag verloop precies zoals elke vorige. Repetitief is het minste wat je kan zeggen over het leven in de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren. Leven in stilte en in afzondering. Zo was het in het begin, nu en altijd, tot in de eeuwen der eeuwen. Amen.

We hebben getwijfeld. Is de trappistenabdij van Westvleteren een onderwerp van gesprek in Interne Keuken? Wij, die altijd op zoek zijn naar verbazing, spektakel, nieuwigheden, lawaai, gedoe en straffe verhalen, kunnen wij daar iets mee? En dan bedoel ik: kunnen wij daar iets mee zonder opnieuw het stilaan klassieke verhaal over dat trappistenbier te vertellen, waar in files wordt voor aangeschoven. Daar gaat het niet om, die paters zijn geen paters omdat ze bier willen brouwen.

En toen hoorden we over Wim Vandewiele. Hij is een antropoloog en heeft de kloostergemeenschap van Westvleteren beschreven zoals een etnograaf dat doet: de onderzoeker probeert het vertrouwen te winnen van de stam die hij wil bestuderen, sluit zich er bij aan, leeft hun leven mee, en probeert dat vervolgens in kaart te brengen zonder het te verstoren.

Dus bood Wim Vandewiele zich in Westvleteren aan als postulant. Dat heeft niet geleid tot een eeuwige professie en een wijding, maar wel tot een boek. "Langs het pad van de postulant", zaterdag in Interne Keuken.