Chris Dusauchoit over seksueel misbruik in zijn jeugd: “Woede overheerst als ik de wollige woorden uit Rome hoor"

7 oktober 2021
© VRT
Vier jaar geleden getuigde Chris Dusauchoit in ‘De Standaard’ voor het eerst over hoe hij als kleine jongen misbruikt werd door een geestelijke. Hij was niet de eerste die in de nasleep van de affaire Vangheluwe naar buiten kwam met zijn verhaal en hij zou ook lang niet de laatste zijn. In ‘De Wereld van Sofie’ getuigde hij over de impact van dat litteken op zijn verdere leven.

In Frankrijk zijn in de periode van 1950 tot nu zo'n 216.000 kinderen het slachtoffer geworden van seksueel misbruik. Dat blijkt uit een historisch rapport van een speciaal opgerichte onderzoekscommissie. 2.900 tot 3.200 geestelijken hebben zich schuldig gemaakt aan kindermisbruik. Het is nieuws dat erin hakt bij Chris Dusauchoit. En dat is telkens zo wanneer gelijkaardige berichten in de media verschijnen. “Het raakt je eerst alsof het een schampschot is. Maar een paar uur later moet je vaststellen: nee, het was raak.”

Nieuwsberichten over seksueel misbruik raken je eerst alsof het een schampschot is. Maar een paar uur later moet je vaststellen: nee, het was raak.

Wanneer Dusauchoit terugdenkt aan het seksueel misbruik in zijn jeugd, is dat altijd met een mix van woede en tristesse. “Die mengeling is er altijd. Er is een enorme tristesse, niet alleen om wat mij is overkomen, maar ook al die anderen” vertelt hij in ‘De Wereld van Sofie’. “De aantallen uit Frankrijk zijn duizelingwekkend: 216.000 kinderen. Als je er de leken bijtelt kom je aan 300.000. Dat is de bevolking van Gent, potverdikke!”

Toch overheerst deze keer vooral de woede. “Vooral als ik dan de wollige reactie vanuit Rome hoor, die je eigenlijk kan samenvatten in drie woorden: thoughts and prayers.”

"In de kast"

Toen Chris Dusauchoit met zijn verhaal naar buiten kwam, kreeg hij veel reacties van “mensen die in de kast zaten”, mensen die niet met hun verhaal naar buiten durven komen. Hij voelt enorm met hen mee, en vraagt zich ook af hoe zij het stellen wanneer berichten zoals die over de Franse katholieke kerk in de media verschijnen. De uitdrukking “in de kast zitten” gebruikt hij trouwens heel bewust. “Omdat de reactie van de mensen uit je omgeving heel vaak een reactie is die je nog meer pijn doet. De meest voorkomende reactie is die van ‘waarom kom je daar nu pas mee af?’. Alleen al omwille daarvan durven sommigen niet zeggen wat hen is overkomen.”

Zelf heeft hij ook jaren in die kast gezeten. Een voorval op Twitter deed hem van mening veranderen. De advocaat van Roger Vangheluwe had het daar onder andere over fantasten, en opeens had Dusauchoit er genoeg van. “Het raakte me als slachtoffer als een dolk in het hart. Ik heb toen getweet dat ik ook een slachtoffer was.”

"Een soort van vreemde solidariteit met andere slachtoffers"

Dat mensen uit zijn omgeving vervolgens reageerden dat ook zij slachtoffer waren, deed hem ergens deugd. Dusauchoit voelt ook een band met andere slachtoffers. “Het schept een soort van vreemde solidariteit. Laat het me uitleggen aan de hand van een vergelijking: als je je been verliest in een ongeval, dan heb je er veel aan dat mensen met twee benen met je meevoelen. Maar het zijn toch enkel die andere mensen die ook een been hebben verloren die ten volle begrijpen wat het met je doet.”

Hoe Dusauchoit de toekomst voor hemzelf en andere slachtoffers ziet? “Ik denk dat je enkel vooruit kan gaan door de slachtoffers als slachtoffer te erkennen. Het is ook essentieel dat je mechanismen inbouwt waardoor slachtoffers veel makkelijker gehoord worden, en waardoor daders ophouden met daden te plegen. Want het zal nog voorvallen, en niet enkel binnen de kerk.”

Beluister het gesprek met Chris Dusauchoit in 'De Wereld van Sofie' via Radio 1 Select

Lees ook: