"Dat mijn nummer ook muzikaal veel te bieden heeft, wist ik niet"

20 september 2017
De hele week is het middagjournaal van "Nieuwe Feiten" in handen van zanger, schrijver en columnist Hugo Matthysen. Eén van de alter ego's van Matthysen zorgde voor een gitaartutorial voor Culture Club. Sindsdien weet hij dat hij wél iets interessant te vertellen heeft over gitaren.

Tegenwoordig moet je overal zijn, of je bent nergens. Het Canvasprogramma Culture Club is daar een goed voorbeeld van. Ze hebben ook een radioprogramma, een paar food trucks én een online platform. Voor dat laatste werd ik gevraagd, en dat is een hele eer, voor een guitar tutorial. Dat is Culture Clubiaans voor een gitaarlesje. Ik heb daar één van mijn alter ego’s naartoe gestuurd, met het nummer ‘Vinde gij mijn gat niet de dik in deze rok’.

Het is een song waar ik nog vaak op word aangesproken door dames die mij bedanken omdat ik die problematiek op een luchtige wijze bespreekbaar heb gemaakt, en ik krijg dan meteen warme groeten van hun zelfbeeld dat weer helemaal is wat het moet zijn.

Dit betreft dan de inhoud. Maar het nummer heeft ook muzikaal veel te bieden. Dat is wist ik niet, tot ik aan die guitar tutorial begon. Er was namelijk een lesgever van het eerbiedwaardige Lemmensinstituut aanwezig, en die man gaf deskundig commentaar.

Zo leerde ik dat mijn gebruik van de kwint teruggrijpt naar het gregoriaans. Zonder het te weten pas ik de scordatura toe: het verstemmen van het instrument. Verder gebruik ik wel eens akkoorden met twee noten, zonder terts, wat dan tot paralelle kwinten leidt. En ik hanteer met zwier het vermeerderde 9-akkoord, waar minor en major elkaar ontmoeten.

Enzovoort!

Zonder het te weten pas ik de scordatura toe: het verstemmen van het instrument. Verder gebruik ik wel eens akkoorden met twee noten, zonder terts, wat dan tot paralelle kwinten leidt. En ik hanteer met zwier het vermeerderde 9-akkoord, waar minor en major elkaar ontmoeten.

Vandaag wordt dat filmpje op het internet gezwierd. Het is dus een grote dag.

Daarbovenop kreeg ik vanochtend - o gelukkig toeval! - ook nog eens een mailtje van een Amerikaans gitaarmerk. Men vroeg mij of ik wou meewerken aan een documentaire over hun instrumenten. Tot vorige week was mijn eerste reflex vast iets geweest als: "Oei, ik heb eigenlijk niks te interessants te melden over gitaren". Maar nu heb ik meteen "kom maar af!" teruggemaild, maar dan in het Engels. Want ik weet wat ik moet vertellen.

Dat hun gitaren zich uitstekend lenen tot het instandhouden van de gregoriaanse traditie én de scordatura. Dat je er moeiteloos een terts op kunt wegtoveren, en hoe spannend dat de muziek maakt. Dat ze heel geschikt zijn voor vermeerderde 9-akoorden. Die Amerikanen zullen niet weten wat ze horen.

Dus dankuwel professor Van Ballaert, van het Leuven University College of Arts, afdeling Lemmens. Nogmaals dankuwel, de gitaarwereld zal u eeuwig dankbaar zijn.

(hm)