De alledaagse rebel

7 oktober 2017
De FARC in Colombia, de Mai Mai in Oost-Kongo, de rebellen op de Filipijnen of de Tamiltijgers op Sri Lanka, als we aan guerillabewegingen denken, zien we aan kaki-uniformen en AK47's en horen we bommen ontploffen.

En dat is uiteraard terecht. De gewapende strijd tegen de staat is een essentieel onderdeel van de guerrilla-oorlog, meestal met als doel de controle over een betwist territorium. Maar het is maar het halve verhaal. Want wat doe je als je niet aan het vechten bent? En dat is doorgaans het grootste stuk van de dag...

Wel, dan gaat het leven door. En dan probeer je jezelf en je omgeving te organiseren. Heel vaak zie je dat rebellengroepen de staat die ze bestrijden gaan imiteren, en op hun beurt de samenleving beginnen te organiseren. Ons idee dat in streken waar een burgeroorlog woedt, chaos en geweld heerst, klopt maar gedeeltelijk. Het is niet altijd zo dat de weerloze onschuldige bevolking overgeleverd is aan een zootje ongeregeld dat plundert en brandschat.

De auteurs van De Alledaagse Rebel hebben tien van dat soort conflicten bestudeerd. Marlies Casier kent de PKK nogal goed, de Partiya Karkerên Kurdistanê, die in Turkije strijdt voor zelfbeschikking voor de Koerden. In Syrië, waar ook Koerden wonen, is dat zelfbestuur al bereikt.

Zaterdag vertelt Marlies Casier hoe het er in Syrisch Koerdistan - Rojava zeggen ze zelf - aan toe gaat.