De favoriete chansons van Patrick Riguelle

14 juli 2016
In #weetikveel toonde Patrick Riguelle zich op deze '14 juillet' een fervent voorvechter van het Franse Chanson. Terecht natuurlijk, want voor schoonheid mag je al eens op de barricades klimmen. Voor deze tien songs zou hij al eens een (kleine) revolutie starten.

Amsterdam - David Bowie ('73)

Uitgebracht in november ’73 als B-kant van “Sorrow”

"De vertaling van Mort Shuman dateert van ’64. In Frankrijk werd Amsterdam in ’74 als A-kant uitgebracht. Bowie had het, samen met een andere Brel-song “My death” (Ma mort), sinds ’68 al op zijn live repertoire staan. Het was deze versie die mijn nieuwsgierigheid aanwakkerde voor het oeuvre van Brel."

 Ces gens-là - Jacques Brel (’66)

Eerste song van Brel die me letterlijk bij de strot nam, een soort filosofische ontmaagding als het ware.

De omschrijving van de rancuneuze personages (petite bourgeoisie), hun immobiliteit, de vrekkigheid, het ophouden van de schijn etc, en de onmogelijke liefde voor Frida, kortom, alle elementen van die song vertelden me één ding: ontsnappen!

 Les gens qui doutent - Anne Sylvestre

Anne Sylvestre mag dan een nobele onbekende zijn in Vlaanderen, ze is zonder enige twijfel één van mijn favoriete chansonnières, samen met Barbara en Patachou.

In deze song neemt ze het op voor mensen die twijfelen, onzeker en/of timide zijn. Het soort mensen waarmee ik me graag vereenzelvig en waarmee ik mij verbonden voel.

Tel Qu'il Est (Le P'tit bal du samedi soir) - Renaud (’81)

Lied van de in Frankrijk nog zeer populaire zangeres Fréhel uit het live-album « Le P’tit Bal du samedi soir et autres chansons réalistes » van Renaud. « La chanson réaliste » is bijna een sub-genre op zich en was vooral populair in de periode tussen de 2 wereldoorlogen. Zoals de benaming laat vermoeden waren het liederen die het dagelijkse leven van de gewone mensen evoceerde.

Renaud zorgde begin jaren ’80 met dit album voor een grote heropleving van die vergeten liederen, in het bijzonder bij de jeugd. (vergelijkbaar met wat Bowie bij mezelf losmaakte met het Brel-repertoire).

La coco - Frehèl ('31)

La coco is cocaïne, waaraan Fréhel vrij vlug verslaafd geraakte (ze was niet de enige). Als link met het volgend nummer van Gainsbourg, een kort verhaal over een ontmoeting tussen de piepjonge Gainsbourg en Fréhel.

La Javanaise - Serge Gainsbourg (’63)

Geschreven voor Gréco maar Gainsbourg bracht zijn eigen versie 2 maanden eerder uit.

Dis, quand reviendras-tu - Barbara

Barbara is voor mij persoonlijk de ongekroonde koningin van het Franse lied. Ik kan me werkelijk niemand voor de geest halen (ook niet in de Angelsaksische muziekwereld) die meer indruk op mij heeft gemaakt dan Barbara. En dat was op zeer jonge leeftijd al zo. Ik zag ze voor het eerst in het programma “Discorama”, dat gepresenteerd werd door de al even enigmatische Denise Glaser.

Ik had mezelf opgelegd om nooit een lied van haar te zingen, wegens té intimiderend. Maaike Cafmayer heeft mij een tijdje geleden en na lang aandringen toch kunnen overtuigen om het, in duet met Maaike, wél te doen. Voor het project “Tussen haven en storm” in De Grote Post in Oostende. Tot mijn groot jolijt uiteraard.

Le petit bal perdu - Bourvil ('61)

Mijn favoriete Fransman! Voor tal van redenen maar in ’t bijzonder voor zijn liedjes. En als ik dan toch de moeite wil doen om iemand tot het Franse lied te verleiden, dan beschouw ik de liedjes van Bourvil als het meest geschikt.

Rue Lepic - Patachou

Het belang van Patachou voor het Franse lied valt nauwelijks te overtreffen. Zeer zeker als vertolkster maar ook dankzij haar cabaret “Chez Patachou” op de Rive Gauche in Parijs. Brel en Brassens kregen bij haar hun eerste kans, Piaf gaf er haar laatste concert. En mijn ouders hadden een niet onaanzienlijk aantal platen van deze fijne dame.

Le fou du roi - Henri Salvador & Françoise Hardy

Een van mijn all time favoriete duetten ! En Henri Salvador is een held uit mijn kindertijd. Dat ik die man tot tweemaal toe heb mogen begeleiden in de "Laatste Show" beschouw ik als een hoogtepunt in mijn leven.