De giraf is dood

23 september 2017
In Qalqilya, een Palestijnse stad op de Westelijke Jordaanoever, hebben ze een dierentuin. In die dierentuin hebben ze een giraf, Rudy. Een opgezet exemplaar. De giraf heeft zich letterlijk doodgeschrokken toen Israelische soldaten schietend de zoo binnenliepen. Brownie, zijn zwangere wijfje, sukkelde in een diepe giraffendepressie en had een misval.

Dat zijn problemen waarmee pakweg de Antwerpse Zoo of Pairi Daiza niet af te rekenen hebben. Alle zebra's in Qaqilya Zoo gingen dood toen het Israelische leger traangas afvuurde op stenengooiers vlakbij de dierentuin. Traangas is dodelijk voor zebra's. Brownie de giraf overleefde de gasaanval evenmin. En dat dierenleed valt in het niets, vergeleken met het drama van dat kind dat aan de ingang van de zoo werd gedood door een verdwaalde kogel. 

Over die zoo, de enige in Palestina, heeft Marco de Stefano een documentaire gemaakt, Waiting for giraffes. Over de zoo, en vooral over dokter Sami Khader, de dierenarts wiens ambitie het is van Qaqilya Zoo de beroemdste zoo van de wereld te maken. Niet gemakkelijk. Israel verbiedt de zoo bijvoorbeeld om gebruik te maken van de haven of de luchthaven, en er mogen geen dieren ingevoerd worden. Ze moeten het stellen met afgedankte dieren uit de zoo van Jerusalem.

Dokter Sami wil proberen om lid te worden van de EAZA, de Europese vereniging van dierentuinen en aquaria. In de documentaire zien we hoe de dierentuin wordt geinspecteerd door een Nederlandse expert en hoe ze daarna proberen het een en het ander aan de hoge eisen van de EAZA aan te passen.

Of het lukt? - Spoiler alert, lees niet verder als u niet wil weten hoe de film afloopt!

Lees! Niet! Verder!

Ja, het lukt.

Marco de Stefano spreekt geen Nederlands, maar zijn geluidsman wel. Kwinten Van Laethem zit aan de Interne Keukentafel.