De oogst van maart 2018

29 maart 2018
Het is niet omdat Jan Sprengers geen bluesprogramma meer heeft dat hij de blues 'n' roots-releases niet meer zou volgen. Hier zijn de belangrijkste releases van de (bijna) voorbije maand.

The Wild Century - Raga Blue

We beginnen met een buitenbeentje uit eigen land - althans gedeeltelijk, want The Wild Century is een gemengd Belgisch-Nederlandse band. Een gemengde band tout court, want 4 gasten en een gastin. Dat meisje, Roos Hest, speelt cello , wat toch ongewoon is in de roots. Maar 't kan nog vreemder: de drummer heet Elmore James van Dodewaard, en naast gewoon bas (Renaud Lesire) en gitaar (Stan Aerts) is er ook nog sitar (Bart Mulders).

Dit bizar kwintet heeft een vinyl only EP afgeleverd, 'Raga blue', met 5 behoorlijk uit de kluiten gewassen songs, waar je toch even moet inkomen. Wie traditionele blues wil, kan beter niet luisteren: blues met sitar is zo al ongewoon, maar The Wild Century zet nog een paar stappen verder. Zelf noemen ze het psychadelic trance blues, een vlag die de lading dekt.

The Wild Century - Raga blue
undefined

Ian Siegal - All the rage

Wanneer Ian Siegal een nieuwe uitbrengt, kijken we er altijd naar uit, want onze favoriete bluesBrit heeft ons nog nooit ontgoocheld. Voor 'All the rage' verzamelde hij een bijzonder getalenteerd gezelschap om zich heen - een privilege van artiesten van zijn caliber - met Jimbo Mathus in een hoofdrol. De 50-jarige Amerikaan (uit Oxford, Mississippi) uit de North Missisippi Allstars- en Buddy Guy-omgeving speelt niet alleen zowat alle instrumenten, maar producete de plaat ook. Met voor de rest Nederlandse gasten met onder meer gitarist Dusty Ciggaar en drummer Rafael Schwiddessen, allebei van The Rhythm Chiefs.

Siegal maakt zich behoorlijk druk op het album. De planeet is naar de vaantjes, Trump is aan de macht en Europa wordt alsmaar rechtser - vandaar 'All the rage'. Past bijzonder goed bij zijn keelrasp. Siegal is en blijft een klasbak, maar de productie en/of de mastering van de plaat valt ons wat tegen: er is te weinig dynamiek. Wat live nooit een probleem is bij Siegal: op 11 april begint de tournee in zijn eigen Londen en die brengt hem niet naar ons land. Wel in Groningen, Amsterdam, Dordrecht en op 4 mei op Moulin Blues is Ospel - dat is Nederlands-Limburg, dus vlakbij. Je moest al onderweg zijn.

Ian Siegal - All the rage
undefined

Ben Harper & Charlie Musselwhite - No mercy in this land

De hoofdprijs gaat deze maand naar Ben Harper & Charlie Musselwhite. De beide Amerikanen, die 23 jaar schelen in leeftijd, werden ooit aan elkaar voorgesteld door John Lee Hooker en werkten eerder al samen op het Grammy Award Winning album 'Get up!' zes jaar geleden. De chemie was, naar eigen zeggen, nog niet uitgewerkt en dat wordt 10 nummers lang bewezen. De donkere stem van Harper contrasteert én blendt geweldig met de schrale, wat versleten stem van Musselwhite. De doorleefde mondharmonica van de oude contrasteert én blendt geweldig met de metaalklank van de dobro of National van de jonge.

Bepaald boeiend is de titeltrack. Ben Harper schreef het en ze zingen er allebei op (meestal zingt alleen Harper). Iets over halfweg valt het ritme even weg en debiteert Musselwhite de woorden:

Father left us down here all alone, my poor mother is under a stone. With an aching heart and trembling hands, is there no mercy in this land.

De droefenis, het verlies is tastbaar. Want het is levensecht: "ik heb ben er nooit over aangesproken," zegt Musselwhite, "maar mijn moeder was een alleenstaande moeder en ik was enig kind. Ze werd vermoord en is dus echt under a stone. Dit is voor mij de essentie van blues, het gaat over het gevoel, dat puur moet zijn. Dit nummer ontroert me elke keer."

Ga dit uitchecken: op 14 en 15 april doen beide heren De Madeleine aan in Brussel. Een zaal die meer blues in zich heeft dan je zou denken. Oei, beide concerten zijn uitverkocht.

Ben Harper & Charlie Musselwhite - No mercy in this land
undefined