De oogst van mei 2017

11 mei 2017
6 reasons
Het is niet omdat Jan Sprengers geen bluesprogramma meer heeft dat hij de blues 'n' roots-releases niet meer zou volgen. Hier zijn de belangrijkste releases van de lopende maand.

Handkerchief - Sea-Rain-River

Met gepaste trots beginnen we in eigen land. Handkerchief kenden we al van in mei 2015, toen hun debuut 'Dancing bones' uitkwam. Eind vorig jaar kwam de EP/Single Congo rain, en dat is nu ook de openingstrack van het album 'Sea-Rain-River'. Een opvallende plaat, want een dubbele vinyl - hoewel ook op CD te krijgen natuurlijk. Maar het CD-formaat valt te klein uit, om de bijzondere reden, dat de openklappende hoes van de vinylversie hélemaal met de hand getekend is door de eigen contrabassist Bram Stessels. Een zeer fijn handwerkje, waar wellicht ùren in gekropen zijn. Een hoogstaand huzarenstukje.

Wat niet over de hele lijn van de muziek gezegd kan worden. Niet meer dan 12 tracks staan er op, wat weinig is voor een dubbelaar, en ze zijn niet allemaal van hetzelfde niveau. Dit Antwerpse sextet/septet (ze wisselen al eens) mengt de Amerikaanse bluestraditie met Europese roots én met surf, calypse, rumba en zelfs ska, gypsy en gospel. We kunnen ons vanzelf voorstellen dat dit live een bom moet zijn, een belevenis, maar krijg het maar eens gecapteerd in een studio. Altijd het probleem bij dit soort uitbundige muziek. Let op, het gezelschap kan meer dan aardig met zijn instrumenten om en Studio Fandango heeft weer feilloos werk afgeleverd (de nog relatief jonge studio in het Vlaams-Brabantse Boutersem is zowat de americanastudio van het land aan het worden), maar we missen de fun, de ambiance. Jammer.

Handkerchief - Sea-Rain-River

Anthony Rosano & Mike Zito

Je moet de naam Anthony Rosano eens googlen: de eerste hit is "Anthony Rosano is an American pornographic actor. He was awarded with the Best Male Newcomer award in the 2009 AVN Awards ceremony." Oeps. Tik je Anthony Rosano and the Conqueroos in, dan kom je op de juiste pagina terecht. Daar leer je dat dit kwartet uit Virginia komt, dat ze nog maar twee jaar bestaan en toch al drie jaar de "Best Blues" gewonnen hebben in de VEER Music Awards en dat hun titelloos album al hun derde is. Onder leiding van gitaarbeul Mike Zito maakten ze een ... gitaarplaatje, waar op zich niks fout mee is, maar niet altijd even spannend blijft.

Anthony Rosano and the Conqueroos

Mike Zito zelf heeft ook weer een plaatje afgeleverd, onder de weinig geïnspireerde titel 'Make blues not war'. De nummers klinken even spannend als de titel. Tja, je kan moeilijk zeggen dat Zito geen geweldige gitarist is, maar we hebben het toch liever allemaal wat avontuurlijker. Au suivant!

Mike Zito - Make blues not war

Big Bill Morganfield - Bloodstains on the wall

Hoe zwaar moet het zijn om met de naam Morganfield door de blueswereld te stappen? Ook al gebruikte je vader de artiestennaam Muddy Waters? Zo zwaar blijkbaar dat de intussen 60-jarige Big Bill Morganfield pas na de dood van zijn vader, in 1983, de gitaar oppikte en dan nog eens zes jaar nodig had om het instrument goed genoeg te beheersen om ermee naar buiten te durven komen. En dan duurde het nog tot 1997 voor zijn eerste release.

Op 'Bloodstains on the wall' de gebruikelijke Chicago-blues, geen verrassingen, maar groot vakmanschap en, naast een handvol eigen nummers, goed gekozen songs van o.m. Willy Dixon en Otis Rush. Geen enkel nummer van papa McKinley Morganfield, aka. Wat jongere broer Mud Morganfield enkele jaren geleden op diens album 'Blues in my blood' wel aandurfde. Wel jammer dat die mannen hun platen altijd in zulke lelijke hoezen stoppen!

Big Bill Morganfield - Bloodstains on the wall

Geoff Achison & David Philips

Geoff Achison uit Melbourne, Australië, is de 50 even voorbij en is al sinds eind de jaren 80 bezig met soulvolle bluesy songs. Zo is hij op zijn nieuwe 'Another mile, another minute' bij momenten subtieler dan we in deze context vaak gewend zijn. Het nummer A new bad habit is jazzy, gaat zelfs richting Steely Dan en heeft een grappige insteek: "ik doe geen drank, drugs en vrouwen meer, wat nu?"

Geoff Achison - Another mile, another minute

En dan is er David Philips. Alweer? Jawel, zijn vorig album dateert nog maar pas van november vorig jaar. Nu ja, bij nader toezoen: 'Winter' is de Brit zijn zesde album in even veel jaar tijd, dus een veelproducer is hij in ieder geval.

Iemand die vierkant zijn zin doet ook - en dat juichen we toe. We leerden hem zes jaar geleden kennen met 'The rooftop recordings' een bluesy singersong-album dat hij alleen had opgenomen op het dak van zijn toenmalilg Barcelonees appartement. Een truuk die hij eind vorig jaar nog eens overdeed met 'The rooftop recordings 2'.

'December win' uit 2013 maakte hij ook helemaal alleen, maar dan in een besloten ruimte en met behulp van een 4-trackcassetterecorder uit de jaren 80. Een donkere, getormendeerde plaat, heel wat anders dan de zonnige dakliedjes.

Nu doet David Philips het weer helemaal anders. Er is deze keer veel plaats voor de songs, en ook voor arrangementen. 'Winter' is ingespeeld met een stevig rockende band in de rug, nooit eerder klonk de man zo elektrisch. Band, zei je? Fout, Philips blijft een eenzaat en schreef alles, speelde alle instrumenten, nam de plaat op en producete ze (met echo's richting Jimi Hendrix!) en nam ook nog eens de artwork voor zijn rekening. Vreemde man, die David Philips, maar wel een man naar ons hart.

David Philips - Winter