De trieste transfer

10 juli 2017
Half miljoen verkeersboetes in 2016
Plankgas geven in Frankrijk kost ons handenvol geld. Vorig jaar kregen bijna een half miljoen landgenoten een Frans betalingsverzoek in de brievenbus. Ere-rechter Jan Nolf stelt met lede ogen vast dat de Franse chauffeurs gedisciplineerder zijn geworden, maar dat de Belgen hardleers blijven hardrijden.

Ik zal het maar bekennen. Ik was elf toen ik leerde autorijden. In Frankrijk. M’n oudste Franse stuur was dat van een Traction Avant, het slechtste dat van een Deux Chevaux , het beste – veel later – dat van een Peugeot 404 Injection.
In het Franse dorp waar ik heel mijn jeugd alle zomervakanties doorbracht reden zowel de burgemeester als m’n oom er als bezetenen mee: het had iets van streetracen weg.

Tot ver in de 90-er jaren leek het Franse verkeer ook wel één grote streetrace. Je leerde er sneller rijden dan in België omdat je anders toch maar bumperklevers en getoeter achter je kreeg. Je raakte ook nooit Frankrijk door zonder een kijkfile voor een zwaar ongeval. En daarna raasde iedereen weer plankgas verder: ongelukken, dat was iets wat enkel slechte chauffeurs overkwam.

Weinigen zullen me verdenken van sympathie voor ex-president Sarkozy, maar vanaf 2002 maakte hij als binnenlandminister en super-flic de omslag. Frankrijk werd bezaaid met camera’s. Onder François Hollande verdwenen ook de waarschuwingsborden ervoor. Nu laten Franse chauffeurs zelfs hun knipperende koplampen bij mobiele controles achterwege. Die onfraaie fraternité van levenslange autopubers maakte plaats voor civisme: égalité.

Mijn eigen zware Franse voet heb ik afgezworen toen ik in 1987 ook politierechter werd. In die 30 jaar sindsdien werd ik twee keer in Belgïe geflitst maar soms evenveel keer per jaar in Frankrijk. Het kan dus aan het vakantiegevoel liggen: liberté.

Belgen blijken de vaakst beboete buitenlanders in Frankrijk. In juli verleden jaar kregen 95.000 landgenoten een betalingsverzoek met de Franse driekleur in de brievenbus. Over heel 2016 waren het er bijna een half miljoen.

Het lijkt wel een nieuwe financiële transfer vanwege Vlamingen, Brusselaars en Walen samen, naar het land dat ons het vaakst en het langst bezet hield: la douce France. We sturen het equivalent van vrachten Gulden Sporen over onze zuidergrens en lenigen de Franse staatsschuld.

Met 11 juli in het vooruitzicht, vind ik dat we daar iets aan moeten doen.

We hebben overigens geen excuus meer. De Fransen zijn de braafsten onder de Galliers geworden op de weg. Nu wij nog.