"De Turken in Limburg werden de nieuwe chinezen"

29 maart 2020
Voormalig politicus Selahattin Koçak vertelt in 'De toestand is hopeloos, maar niet ernstig' over de toestand bij de Turken in Limburg in deze coronatijden. Hij gaat daarbij ook in het defensief.

Ik las in een artikel dat de waarheid het eerste slachtoffer is bij een pandemie. Het artikel zelf handelde over fake-news dat in Corona-tijden werd verspreid. Blijkbaar verspreidt fake-news zich sneller dan het virus zelf want om ziek te worden moet je van een redelijk dichte afstand besmet worden. Of iets of iemand die het virus draagt aanraken en vervolgens jezelf ermee besmetten. Fake-news werkt sneller. Met een klik op een knop stuur je het zowel naar je innercircle zoals je Facebook -of Twittervrienden maar kan je het ook duizenden kilometers verder sturen. Het voordeel van deze virtuele virus, dat fake-news is, is dat je de keuze hebt om je ermee te besmetten of niet.

Toen het coronavirus uitbrak in China, was het eerste wat bij ons gebeurde niet een golf van empathie of mededogen. Het eerste wat hier gebeurde waren grappen en haatberichten over Chinezen. Dat het kwam omdat Chinezen alles wat leeft opeten, of door vleermuizen. Chinezen in Europa werden heimelijk maar ook openlijk met de vinger gewezen en uiteindelijk maakten Chinezen in Europa zelfs gewag van racisme. De boemerang tegen ons eigen hoofd is, dat we onze mondmaskers nu krijgen uit China.

En ondertussen gebeurt er in de Vlaamse klei hetzelfde, meerbepaald met de Turkse gemeenschap in Limburg. De opname van oudere Limburgse Turken in een ziekenhuis in Genk was voldoende om bijna moord en brand te schreeuwen over deze bevolkingsgroep. Dat het kwam omdat deze gemeenschap niet naar de Vlaamse media keek, dat ze op eilandjes leefden enz enz. Het gevolg was dat de Turken in Limburg even de nieuwe Chinezen werden.

TV Limburg onderzocht en vond dat de verhoogde aanwezigheid van Turkse coronapatiënten in één ziekenhuis in Genk niet abnormaal was, want er wonen nu éénmaal procentueel meer mensen van Turkse afkomst in Genk. Elementaire wiskunde zou je kunnen zeggen. Maar het is ook een feit dat Limburg een grensprovincie is en veel meer testen uitvoert dan andere provincies.

Hoe zit het dan met die Turkse gemeenschap, is die nu echt vatbaarder voor dit virus? Niet meer vatbaarder dan de mensen in Sint-Truiden, of de jongeren die Lockdown feestjes hielden en dezer dagen met het virus aankloppen in het ziekenhuis. De Turkse gemeenschap zou hechter zijn, meer familiaal, ze doen meer ‘in groep’. De Turkse gemeenschap is niet hechter of closer dan de Vlaamse. Het is gewoon een fenomeen van ‘in den vreemde, moeten we als gemeenschap hechter zijn’. Niet anders dan de Italiaanse of Griekse vrienden of zelfs Belgen in Canada of Australië.

Misplaatst fatalisme

Wat zie ik dan wel?
Bij gebrek aan een beter woord, noem ik het een soort misplaatst fatalisme. Ik zie dat overigens bij alle gemeenschappen die een sterkere religieuze beleving hebben. Namelijk, de schouders ophalen en stellen, het is God’s wil. Maar deze houding is niet correct. Ik zou een zeer lang betoog kunnen houden dat het in de islam niet zo is dat je lot nu éénmaal vaststaat en dat je je er maar moet bij neerleggen. Er zijn voorbeelden genoeg van regels en uitspraken in de islam die stellen dat God almachtig is maar dat hij of zij je een stel hersenen heeft gegeven om na te denken en te doen wat juist is.

Ik zie rondom mij zeer veel Turkse jongeren die zich naar de geest van deze denkwijze gedragen. Hoe ze enerzijds mee oproepen tot het respecteren van de regels van de overheid, hoe ze zich inzetten om hun naasten te helpen, hoe ze meedoen met de dank-acties, het applaus enz. En net daardoor niet langer luisteren naar “religie-misbruikende leiders”.

Ik hoop stiekem dat deze crisis er ook voor zal zorgen dat de scheiding tussen moskee en staat gemakkelijker zal worden omdat mensen niet meer naar die valse leiders gaan luisteren maar wegens de strijd om het eigen lijfbehoud, gaan opschuiven richting de wetenschap. Een kleine rondvraag leert me dat Marc Van Ranst zeer bekend is onder de Turkse jongvolwassenen. En dat geeft me hoop. Wat me ook hoop geeft is humor. Humor heeft in alle crisissen en oorlogen mensen doen overleven. Dat gezegd zijnde, wil ik eindigen met een kleine humoristische noot.

Waarom is de Kebabzaak gesloten? DÜRÜMSTANDIGHEDEN.

Selahattin Koçak

Beluister de column van Selahattin Koçak:

Lees ook: 

Radio 1 Select