De wereldwijde oorlog tegen vrouwen

24 juni 2017
Heleen Debruyne is kwaad. En somber en teneergeslagen. Dat komt omdat ze iets heeft gedaan waarvan iedereen kwaad zou worden en somber en teneergeslagen. Heleen heeft een boek gelezen dat "De wereldwijde oorlog tegen vrouwen" heet.

De wereldwijde oorlog tegen vrouwen is verschenen kort nadat Sue Lloyd-Roberts eind 2015 aan kanker is gestorven. Het is een verzameling reportages die ze maakte als buitenlandcorrespondente voor de BBC. Rode draad: vrouwenrechten. 

Of juister: het gebrek aan vrouwenrechten. In principe - neem ik aan - zijn we het eens: een vrouw heeft dezelfde rechten als een man. En wellicht leeft u in de waan dat er weliswaar nog werk aan de winkel is, maar dat we toch al een heel eind zijn opgeschoten met die gelijke rechten. Mogelijk vindt u de titel van het boek lichtjes overdreven.

Wel. In Saoudi-Arabië ontmoet Sue Lloyd-Roberts de doodzieke Fatima, die niet om geneesmiddelen kan gaan omdat ze geen man heeft die haar kan escorteren. In Gambia hoort ze hoe grootmoeders hun eigen kleindochters besnijden. In India wordt elke twaalf seconden een meisjesfoetus geaborteerd. In het boek staat een verslag over een Indiase groepsverkrachting dat ik hier niet wil citeren. Ierland is nog altijd niet in het reine met de vrouwen die er slavenarbeid moesten verrichten omdat ze ongetrouwd zwanger werden of omdat hun moeder niet getrouwd was. In Bosnië spreekt Sue Lloyd-Roberts met ontvoerde meisjes die tot seks worden gedwongen met VN-militairen. Thuis in Londen zoekt ze uit waarom de zestienjarige Heshu Yones de keel werd overgesneden door haar eigen vader.

Kwaad. Somber. Teneergeslagen. Oorlog tegen vrouwen. Overal. Nog altijd. Heleen Debruyne zit aan de Internekeukentafel.