Decadentie

28 mei 2016
*
De heer Jean Des Esseintes gaat op reis naar Engeland. Hij pakt zijn koffer, of beter: hij laat zijn koffers pakken en vertrekt naar de haven. Het regent, het lijkt alsof het Franse weer het Engelse imiteert. Hij gaat nog even op café, en kiest voor een Engelachtige Franse pub.

Daar drinkt hij Engelse port, eet hij Engels gebak en Engelse Stiltonkaas. Hij luistert er naar de Engelse gesprekken. Hij vraagt zich af waarom hij de reis nog zou maken, niets zal hij in Engeland vinden dat hij niet al hier in dat café in Frankrijk heeft geproefd, geroken of gehoord. De reis kan alleen maar tegenvallen. Hij keert terug naar huis, moe maar voldaan.

In "A Rebours" staat het beter verwoord, ik vertel hier een hoofdstuk na uit die zonderlinge roman van Joris-Karl Huysmans.

"A Rebours" is een ode aan de decadentie. Het verhaal? Geen verhaal. Er gebeurt niets.

De laatste telg van een Frans adelijk geslacht keert zich terug uit de wereld en omringt zich met schoonheid en luxe. De roman is het verslag van alle wikken en wegen, het kiezen, het getreuzel, het getwijfeld en gepeins over de kleur van het behang, de stof van de gordijnen, welke schrijvers in de bibliotheek thuishoren, de smaak van wijnen en likeuren, de geuren en de kleuren van bloemen - hoe kunstmatiger ze lijken hoe beter. O, Des Seintes heeft ook een aquarium waarin automatische visjes rondzwemmen, aangedreven door een motortje.

Psychiater Dirk De Wachter is gefascineerd door Huysmans en door "A Rebours". Op 29 mei zal hij in het kasteel van Gaasbeek een causerie geven over dat boek en over de decadentie die er in wordt bezongen. Een kasteel is een uitgelezen plek om over decadentie te praten. Maar in Interne Keuken moet dat ook lukken.