Een Heer van Zichem

26 maart 2016

Als de naam Ernest Claes valt, denken wij meteen aan Wij, Heren van Zichem. 'Wij zijn de mannekes van plezier', zo ging het liedje tijdens de generiek van dat beroemde feuilleton. Maar dat plezier had een grimmig randje. In onze kinderherinneringen staan beelden gegrift van de schuur van Boer Coene die in lichterlaaie staat(*), een van de meest angstaanjagende televisiemomenten uit onze vroegste kindertijd. Dat wij nachtmerries hadden, maandenlang, waarin wij levend dreigden te verbranden, was te wijten aan de heer Claes.

Van die Ernest Claes heeft Bert Govaerts de biografie geschreven. Wij hebben meteen geroepen: Ja, uitnodigen! 
 
Hoe begint een biograaf van een auteur aan zijn titanenwerk? Eerst het literaire werk doorworstelen. In het geval Claes zijn dat ruim vijftig romans. De Witte is de beroemdste, Daar is een mens verdronken en Jeroom en Benzamien zouden ook een belletje kunnen doen rinkelen.
 
Heimatromans. Dat is een genre dat niet meteen aan de top van de literaire kwaliteitsladder staat. Claes wist dat. 'Mijn schrijverstalent is net groot genoeg om te beseffen hoe klein het eigenlijk is’, zegt hij daar zelf over met een bescheidenheid van de sympathieke soort.
 
En dan leest de biograaf de brieven en de dagboeken. ‘Ik voel mij tot Duitschland aangetrokken met al de vezelen van mijn hart en ziel. En ik denk ook dat Adolf Hitler door de Voorzienigheid aan het hoofd van Europa werd geplaatst’, staat daar in oktober 1942. En plots staat die schuur weer in brand. 
 
Bert Govaerts zit zaterdag aan aan de Interne Keukentafel.
 
(*) Kinderherinneringen zijn notoir onbetrouwbaar. Misschien brandt er in Wij Heren van Zichem helemaal geen schuur af. In dat geval komt bovenstaantde tekst te vervallen en wordt hij vervangen door de zin "Zaterdag in Interne Keuken: Bert Govaerts over zijn biografie van Ernest Claes."


 

Nu beluisteren? Klik hieronder. Downloaden? Hier rechtsklikken en Opslaan als...