Een moord met planten uit de moestuin, het kan

29 februari 2020
Het tijdperk van de gifmoorden ligt achter ons. Als je een moord wil plegen is vergif tot voor 100 jaar een verstandige keuze, nu kunnen de meeste dingen opgespoord worden. Toch blijft vergif mensen fascineren. Joel Levy schreef er een boek over "Vergif, een geïllustreerde geschiedenis". Toxicoloog Jan Tytgat sprak erover in 'Interne Keuken'.

“Je kan wel degelijk nog altijd onopgeloste gifmoorden hebben waar iemand in zijn deskundigheid tekort schiet”, vertelt Jan Tytgat, forensisch toxicoloog in 'Interne Keuken'.

Neem nu insuline, dat is gevaarlijk als je het in hoge dosis zou geïnjecteerd krijgen. Wanneer iemand die daar aan sterft in een beerput wordt gegooid en pas twee jaar nadien ontdekt wordt, moet je niet beginnen dromen om nog iets van die insuline te kunnen aantonen.

In de toxicologie is de dosis en de kennis belangrijker dan de stof zelf

In het boek staan veel voorbeelden van stoffen die in kleine hoeveelheden nuttig zijn, maar dodelijk kunnen zijn in grote hoeveelheden, en dat klopt. In de toxicologie draait het allemaal om chemie. En enkel de dosis bepaalt of iets giftig of venijnig wordt.

Stel dat wij 15 liter water beginnen drinken, morgen nog eens, de dag erna nog eens, dan zien wij elkaar over een paar dagen niet meer. Water kan een vergif zijn, de dosis is belangrijker, niet de stof.

Ook de natuur is belangrijk

Dit boek toont ook heel sterk aan hoe belangrijk de natuur is. Micro-organismen, denk aan virussen, bacteriën of planten, waar heel veel recreatieve drugs, maar ook goede geneesmiddelen uit voorkomen, tonen aan dat de natuur eigenlijk niet zo vriendelijk is als mensen denken.

Zelfs in een moestuin staan stoffen die misbruikt kunnen worden in moordzaken

Zelfs in een moestuin staan stoffen die misbruikt kunnen worden in moordzaken. Maar door studie van de toxicologie en het correct aanwenden van het gif, kan je diezelfde stof ook met goede bedoelingen gebruiken.

Als er nu vingerhoedskruid in de moestuin staat, dan kan je daar zeer goed mensen met hartritmestoornissen mee helpen, maar je kan evengoed een hartritmestoornis induceren.

Maar uiteindelijk is en blijft het nog steeds heel moeilijk om de mensen 'de duvel aan te doen', want we kunnen heel wat dingen opsporen.

Beluister het volledige gesprek met Jan Tytgat:

Lees ook:

Radio 1 Select