Er zat een mama in mij, maar wat betekende dat zonder dat kinderlijfje?

18 mei 2017
Nu vertel ik dat ik twee kinderen op de wereld heb gezet, maar dat er maar twee rondlopen
"Na de dood van Roel bleef mijn moederinstinct leven"
Haar eerste kind Roel stierf op 2 juli 2006. Plots was Greet een mama zonder kind. Maar mama bleef ze, want dat gevoel gaat niet weg. Ze zocht een woord om het te benoemen, maar vond het niet.

In het begin was communiceren over de dood van ons gestorven zoontje haast onmogelijk. Het was té erg, te onwezenlijk. Ieder woord schoot tekort. Een extra term in het woordenboek was toen welkom geweest. En als iemand plots (ongelukkigerwijze) zou gevraagd hebben: “En…, heb jij ook kindjes?” dan had ik tenminste kunnen antwoorden: “Eigenlijk wel. Ik ben een sterrenmama.”

Ik herinner me nog heel goed hoe mijn lichaam en mijn geest na de dood van Roel overtuigd mama bléven. Dat moederinstinct ging niet méé kapot. Dat bleef nawerken. Eindeloos. Mijn armen voelden overbodig. Ze deden letterlijk pijn van het niet op de arm kunnen dragen van dat bijna éénjarige zoontje van ons. Het voelde als fantoompijn. Er zat een mama in mij, maar wat betekende dat zonder dat kinderlijfje?

Zolang ik een kinderloze mama bleef, zou ik blij geweest zijn met het predicaat ‘sterrenmama’. Daar zat tenminste het woord mama in… Maar jaren gaan voorbij, en dingen veranderen. Wij hebben na Roel nog twee meisjes gekregen. Ze zijn nu 8 en 10.

De term ‘sterrenmama’ zou ik nu niet meer toepasselijk noemen. Tegen volwassenen vertel ik liever heel eenvoudig dat ik drie kinderen op de wereld heb gezet, maar dat er maar twee rondlopen….
Dat klinkt misschien nuchter, maar verdriet zét zich met de jaren, keert zich naar binnen, en de noodkreet tot communicatie stopt op een dag.

Roels afwezigheid is een deel van mezelf geworden en daar heb ik vrede mee.

Greet Van ‘t veld