Fabienne: '"Aan het einde van de rit ben ik alleen en heb ik niets over”

1 april 2020
'Moeders ten laste' is het verhaal van drie alleenstaande vrouwen die na een leven van hard werken, kinderen opvoeden en een voortdenderend leven moeten vaststellen dat er op het einde van de rit geen rijkdom, maar een hel aan facturen wacht. Het zijn drie verhalen over vrouwen die, gewoon omdat ze vrouw zijn, een groter risico hebben gehad om in de armoede terecht te komen. Want, nog steeds is er een loonkloof van 21% en een pensioenkloof van 31% tussen mannen en vrouwen.

Fabienne

Ik had gedacht dat mijn leven er anders uit zou zien. Dat ik oud zou worden met mijn man. Dat we op reis zouden kunnen gaan, misschien. Maar aan het einde van de rit ben ik alleen, en heb ik niets over.

Ze woont ergens tussen Brugge en Blankenberge, in een typisch klein polderdorp, waar een kerk en een molen staat, en ‘De Lijst Van De Burgemeester’ politiek de plak zwaait.

Eens woonde ze op een grote boerderij, tussen de velden. Jarenlang werkte ze mee met haar man op de boerderij, als meewerkend echtgenote.

Werken, werken, werken

Ergens in de jaren ‘80 nemen Fabienne en haar ex-man de boerderij over van haar schoonvader. Ze hoeden varkens en koeien. Een populair systeem voor kleine zelfstandigen; boeren, bakkers, slagers, winkeliers.

De zaak krijgt een extra werknemer, zonder de volle loonkost van een extra werknemer te moeten betalen. Enkel de sociale bijdragen moeten worden bijgelegd. “Ik deed alles: ik werkte mee op het land, ik haalde mee het stro binnen, ik verzorgde de pasgeboren kalfjes. Ik werkte van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat.”

Scheiding

Haar ex-man en zij krijgen drie kinderen: een dochter en twee zonen. Haar jongste zoon Bjorn neemt de boerderij in 2013 over. Dan gaan Fabienne en haar man met pensioen. “Maar dat was lastiger dan gedacht. Zeker voor mijn ex-man. Hij kon het niet achterlaten. Dat legde veel druk op onze relatie. Plots waren we altijd samen. Hij was gefrustreerd. En het ging niet langer samen.”

Na een huwelijk van bijna achtendertig jaar, verlaat ze haar man, met de steun van vrienden en haar kinderen. “Op 15 oktober 2019 waren we precies twee jaar officieel gescheiden. Ik heb een pensioen van 421 euro. Mijn man een goede 1300 euro. Terwijl we minstens even hard gewerkt hebben.”

Nu huurt ze een appartement, want een lening afbetalen, kan ze niet. Ze leeft nu van de steun van haar kinderen en gebruikt af en toe wat geld van de erfenis van haar ouders, om rond te komen. Maar een echte oplossing is er niet.

“Achtendertig jaar lijkt lang. Maar dat is in een vingerknip voorbij. Je werkt, werkt, werkt, en voor je het weet, heb je kinderen. Voor je het goed en wel beseft, zijn die kinderen volwassen. En voor je het weet, ben je gepensioneerd. Een leven gaat snel voorbij.”

Deze podcast werd gemaakt door Wederik De Backer en Justine Vergotte.

Moeders ten laste in 'Zandman' om 22u op Radio 1.

Na de avonduitzending is de podcast te beluisteren op radio1.be en in je favoriete podcastapp.

Lees ook:

Radio 1 Select