Fictie als voorbeeld voor het echte leven

5 oktober 2018
Fictieve personages kunnen zo krachtig zijn dat ze impact hebben in je echte leven. Of ze schoppen het tot model bij protestacties. De rode mantels met wit hoofdkapje uit The handsmaid’s tale bijvoorbeeld worden wereldwijd gedragen bij betogingen voor vrouwenrechten. Zoals recent nog bij de hoorzitting van Brett Kavanaugh. In De Wereld van Sofie vandaag nog tal van andere voorbeelden.

Klarapresentator Bart Stouten vereenzelvigt zich zowat met het hoofdpersonage uit “A la recherche du temps perdu” van Proust. Het boek was al vaker een echte houvast.

Schrijver en dichter Maud Mulier maakte enkele jaren geleden de radiodocumentaire “Geduld, Califonië”. Ze portretteert daarin haar broer die een larger than life fascinatie heeft voor Walt Disney en zijn figuren.

Sofie Van Moll legde zich na haar TV-carrière onder andere toe op theatertherapie. Het helpt mensen in dat soort therapie om in de huid van fictieve personages te kruipen.

Auteur Bart Moeyaert heeft net het boek “Tegenwoordig heet iedereen sorry” uit. Kruipen fictieve personages uit zijn verhalen hem soms (te?) dicht onder de huid?

Robbe is een“cosplayer” in zijn vrije tijd. Hij verkleedt zich niet alleen als een personage uit een serie of game, maar speelt die ook na. Het is een belangrijk deel van zijn leven geworden en het brengt hem tot allerlei inzichten.

Acteur Jonas Van Tielen komt een bloemlezing geven over acteurs en actrices die aan “method acting” doen. Sommige acteurs blijven ook naast de set soms maandenlang het personage spelen waaraan ze gestalte moeten geven.

Ayco Duyster ziet bij muzikanten heel vaak het “alter-ego” opduiken. Soms lijken ze dat nodig te hebben om hun muzikale oeuvre een heel andere wending te geven. David Bowie was daar meesterlijk in, maar er zijn er vele anderen.