"Geef de zorg de staatssteun die ze verdient"

16 juni 2020
Applaus is Bas Birker wel gewoon. Maar de laatste maanden was het enige applaus dat in Vlaanderen weerklonk dat voor de zorgverleners. Niet dat Bas jaloers op dat applaus is, maar hij ziet andere manieren waarop de zorgverleners bedankt kunnen worden voor hun inzet.

Liefste landgenoten,

Ik ben natuurlijk geen expert, maar als als het aankomt op applaus, dan durf ik mijzelf toch op zijn minst een ervaringsdeskundige te noemen. Vroeger, toen optredens nog live plaatsvonden en webcammen iets was voor Duitstalige nepprofielen die op facebook een ganz geile gruppe hadden gemacht für singles zum sex haben, vroeger dus, kreeg ik nog al eens applaus. Sterker nog, ik kreeg er meerdere per avond, volgens de regels van de kunst.

Het eerste applaus krijg je eigenlijk gratis. Bij het betreden van het podium, nog voordat je een woord gezegd hebt, gaan de handen van het publiek al op elkaar. Daarmee laten de aanwezigen weten dat ze het fijn vinden dat je daadwerkelijk bent komen opdagen; op zich een totaal waardeloos fenomeen. Buiten artiesten krijgt niemand een applaus als hij gewoon op tijd is vertrokken en zonder al teveel ongevallen de plaats van bestemming heeft bereikt. Of het moet gaan over piloten bij budgetluchtvaartmaatschappijen, maar passagiers die klappen voor vliegtuigchauffeurs verdienen sowieso een lichte voedselvergiftiging in Antalya.

Het tweede applaus is wel een blijk van waardering. Hoe beter het optreden, hoe luider de beloning. Soms gaan mensen zelfs rechtstaan. Dat heb ik nooit begrepen. Alsof ze zeggen dat het mooi was, maar ze wel als eerste de zaal uit willen: “Leuke grapjes hoor meneer Birker, maar nu wil ik mijn jas aan en kaka doen.”

Ik weet nog dat we in maart elke avond om acht uur massaal in onze deuropening stonden om te applaudiseren voor het zorgpersoneel. Maar meer dan een applaus omdat ze op tijd waren vertrokken en zich zonder al teveel ongevallen in hun astronautenpakken ‘vandenaldi’ hadden gehesen was dat niet. Het was klappen zonder inhoud. Waardeloos. Als we ooit onze dank moesten uitspreken aan door koffiefilters ademende verpleegsters in zelf genaaide vuilniszakken en duikbrillen van Fisher Price, dan is het nu. Maar wij zijn geen staande ovatie aan het geven. Wij staan al bij de garderobe om te checken of er niks uit onze zakken is gestolen.

Ik las in de krant dat het zorgpersoneel de Belgische staat aanklaagt omdat ze zonder afdoende bescherming de grootste crisis in jaren moesten bezweren. Ik hoop van harte dat ze winnen. Ik gun ze een schadevergoeding van een paar honderd euro in de maand. Want opslag, dat is echte waardering. Werken in de zorg is misschien een roeping, maar het is geen hobby. Het zijn verpleegsters, geen artiesten.
Geef de zorg de staatssteun die ze verdient. En laat het applaus maar over aan de professionals. Wij zullen netjes buigen.

Beluister het middagjournaal van Bas Birker:

Lees ook:

Radio 1 Select