Gestrande adoptieouder in Oeganda: "We steunen elkaar, maar onzekerheid knaagt"

17 augustus 2016
"De ouders hier hebben veel steun aan elkaar, maar de onzekerheid knaagt." Dat zegt de Vlaamse Wendy Van Craen, die nu al 11 weken lang met haar adoptiezoontje in een hotel in Oeganda verblijft, wachtend op de toelating om naar België te kunnen vertrekken. "We willen gewoon ons gezinsleven kunnen starten."

Onduidelijkheid adoptiewet

De reis van negen Belgische families naar Oeganda om hun adoptiekind op te halen, is uitgedraaid op een lijdensweg. "Ik zit nu in mijn 11e week. Er was gezegd dat het tussen 6 en 8 weken zou duren", vertelt adoptieouder Wendy Van Craen aan "De wereld vandaag".

 

De oorzaak van het oponthoud is onduidelijkheid over de nieuwe, strengere adoptiewet in Oeganda. De ouders verblijven met hun adoptiekinderen in een hotel met luxueuze lodges in de omgeving van de hoofdstad Kampala. Voor hen is het in spanning wachten op de toelating om te kunnen vertrekken.

 

"Je mist een gezinsleven"

 

"Het hotel op zich is in orde", zegt Wendy. "Maar je mist het normale gezinsleven. Je wil koken voor je kind, je wil op uitstap gaan met je kind. Dat gaat hier niet echt. Je moet telkens een taxi bellen en die zijn niet altijd even betrouwbaar. Thuis kan je gewoon de auto nemen en naar een speeltuin rijden. Je zit vast aan de middelen die je aangereikt worden."

 

"Aan het zwembad liggen, dat klinkt heel leuk en relax, maar de onzekerheid is er altijd"

 

"Het grootste deel van de tijd zitten we hier in de tuin of aan het zwembad. Dat klinkt allemaal heel leuk en relax, en dat is het ergens ook wel. Maar de onzekerheid over wanneer we naar huis kunnen gaan en een gewoon gezinsleven starten , die is er altijd. Dat maakt het wel moeilijk."

 

"Zoontje vraagt extra warmte nu"

Het zoontje van Wendy is 16 maanden oud. Hij beseft niet wat er aan de hand is, maar voelt wel dat er iets mis is.

 

"Hij uit het in heel veel knuffeltjes geven. Hij vraagt echt wel wat extra warmte op dit moment"

 

"Er zijn oudere kindjes, van 5, 7 en 12, die al heel goed beseffen wat er aan de hand is, maar die het nog niet goed kunnen plaatsen. Voor hen is het veel moeilijker. Ze begrijpen niet waarom België hen niet wil en het is heel moeilijk om dat aan hen uit te leggen."

 

Onderlinge steun

Volgens Wendy hebben de ouders onderling veel steun aan elkaar. Een schuldige aanwijzen wil ze niet. "De info die we krijgen wijzigt dagelijks, maar we hebben wel het gevoel dat er vanuit België naar oplossingen wordt gezocht. Ze zijn echt wel bezig om te kijken wat er kan gedaan worden. Dat is een hart onder de riem voor ons."

 

Ons land heeft intussen beslist dat de adoptiekinderen een visum voor België krijgen zodra Oeganda garandeert dat ze het land mogen verlaten. "Dat is een stap in de goede richting", zegt Wendy. "Nu maar hopen dat die garanties er ook snel komen en dat we naar huis kunnen met ons gezinnetje."

 

Radio 1 Select