Gregory Porter - Take me to the alley

9 mei 2016
Album van de week: Gregory Porter - Take me to the alley
Gregory Porter - Take me to the alley
Gregory Porter heeft een nieuw album uit, 'Take me to the alley'. Het album is net zoals zijn vorige album 'Liquid spirit' een uitgave van Blue Note.

Dat platenlabel is een ijkpunt in de Amerikaanse platenwereld: het staat garant voor een halve eeuw jazzgeschiedenis. Het was ook Blue Note dat ons rond de eeuwwisseling deed kennismaken met Norah Jones, nog zo’n zangeres met een uniek stemgeluid en een uitgekiende mix van eigen songs en geleend materiaal. Een mix die zo aanstekelijk was dat Blue Note met la Jones een ongekend succes kreeg en het breedste publiek bereikte in zijn toch al vrij glorieuze geschiedenis.

En tot zover de vergelijking, want Gregory Porter is een uniek artiest met een uniek stemgeluid: een man die alle mogelijke genres van de Amerikaanse muziek (jazz, blues, gospel, soul) verenigt in zijn composities. Deze keer twaalf in stuk en daarvan is dit keer maar één compositie geleend, een cover dus, nl het wondermooie trage In heaven. Alle andere songs zijn van zijn hand, één ervan schreef hij samen met de Britse band Disclosure.

De zanger met de zwarte stem met de gouden rand (en de eeuwige pet op zijn hoofd) gaat dus rustig, maar even vaak in midtempo songs, verder op zijn bekende elan: in jazzsongs die uitdrukkelijk refereren naar gospel en soul en met die soepele stem die bij elke beluistering weer doet denken aan een hele rits groten van vroeger (Nat King Cole, Bill Withers, Mavin Gaye).

Maar net wanneer al deze referenties voorbijflitsen, ben je weer meegesleept met zijn eigen verhalen en vertelsels. In de vooruitgeschoven single Don’t lose your steam zingt Porter zijn driejarige zoontje toe en vraagt hem uitdrukkelijk om resoluut zijn eigen dromen te volgen. Holding on is Porters eigen uitwerking van een song die hij vorig jaar schreef met het Britse electronica-duo Disclosure, een uitgepuurde popsong met hier, in de plaats van de electrobeats, een gewone piano en bas en een zuinige maar welgemikte trompetsolo. En dat gewone en dat welgemikte tekenen ook de rest van de songs, ontdek ze gerust en wéét dat je dit soort songs even de tijd moet geven om te groeien en op je in te werken.

In juli staat Gregory Porter live op het Cactusfestival in Brugge.

Gregory Porter - Don't Lose Your Steam