Het graf van Paganini

4 november 2016
Nicolo Paganini
Het heeft een halve eeuw geduurd voor het lijk van Nicolo Paganini definitief begraven werd. Gestorven in 1840, begraven in 1896. Het verhaal ging dat Paganini zo bovenmenselijk straf viool speelde omdat hij zijn ziel aan de duivel had verkocht. De Kerk wou hem dus niet begraven in gezegende grond.

Dat leek Guy De Maupassant interessante vertelstof voor een verhaal. De Maupassant beschrijft hoe Achille, de zoon van Nicolo Paganini, het lichaam van zijn vader inscheept in Nice, waar hij gestorven is, en overvaart naar Genua, waar Paganini begraven wenste te worden.

Maar de Genuezen geven geen toestemming om het lichaam aan wal te brengen. Niet alleen omdat ze geen duivelskunstenaar in de stad willen, maar ook omdat ze denken dat Paganini aan cholera is overleden en besmetting vrezen. Terug naar Marseille. Ook daar worden ze geweigerd. Terug naar Nice dan maar. Zelfde verhaal, geweigerd. Naar Cannes. Geweigerd.

Volgens De Maupassant is Achille ten einde raad naar Saint Ferréol gezeild. Dat is een onbewoond, kaal, rotsig mini-eilandje voor de kust van Cannes. Daar heeft hij zijn vader begraven.

Romaneske verzinsels! Niets van waar! Awoe De Maupassant!

Interne Keuken wil zaterdag het ware verhaal van de posthume omzwervingen van Paganini brengen. We negeren De Maupassant en wenden ons tot een meer betrouwbare bron: Vrouwkje Tuinman. Zij heeft Afscheidstournee geschreven, waarin ze de werkelijke omzervingen van het lijk van Paganini beschrijft. 

Als je het boek van Vrouwkje Tuinman uit hebt, blijf je met één vraag zitten: waarom heeft Guy De Maupassant een verhaal verzonnen, terwijl de werkelijkheid zo onwaarschijnlijk is?

 

 

 

Radio 1 Select