"Hij besloot ook zijn vinger in de aars van God te proppen. Het is een godsbewijs als een ander natuurlijk"

9 februari 2020
©Radio 1
Onze columnist Michael De Cock kiest meerdere helden deze week. Iedereen die een minimum aan respect toont, ook als we over geloof praten. Want dat blijft nog altijd moeilijk, zo bleek deze week opnieuw.

I met God! She’s Black. Dat zag ik laatst op de sweater van een actrice uit de theatervoorstelling Dear Winnie staan. Ik moest er aan denken toen deze week de Almachtige in het oog van een mediastorm belandde. En wat liep de kinderachtigheid daarbij de spuitgaten uit. Goeie genade. Of moet ik Goeie God zeggen? Het vriest dan wel niet maar met het niveau raken we moeiteloos onder nul.

Er was eens…. een meisje in Frankrijk dat het nodig achtte om een hoop prietpraat via sociale media rond te strooien. Dat ze niets te maken had met de God van sommigen en dat ze hem met plezier een vinger in zijn trou de cul zou steken. U weet ongetwijfeld waar ik het over heb. Soms – ondanks alle weldaden – zou je hopen dat sociale media nooit waren uitgevonden en dat de wereld weer wat kleiner was.

Als reactie op het meisje in Frankrijk vonden een aantal ‘gelovigen’ er niet beter op doodsbedreigingen haar kant op te sturen. En alsof zoveel idiotie op een hoop nog niet volstond begonnen ook in Vlaanderen een aantal mensen zich te moeien. Ook intellectuelen. Al was dat niet altijd even slim.

Een filosoof met een hele hoed op en een halve leerstoel in Gent ging schaarde zich op twitter achter het Franse meisje, en besloot, nochtans overtuigd atheist, ook zijn vinger in de aars van God te proppen. Het is een godsbewijs als een ander natuurlijk.

Het kan ook met anders. Zo zag ik de Antwerpse dokter Dirk van Duppen in de Afspraak, doodziek, scherp van geest en met fonkelende ogen vertellen hoeveel kaartjes hij had gekregen om hem een hart onder de riem te steken. En hoeveel deugd dat had gedaan. Zelfs zijn burgemeester, nochtans geen aanhanger van dezelfde ideologie, had hem een kaartje gestuurd. Ik werd er terstond hoopvol van.

Mijn held van de week is iedereen die een minimum aan niveau weet te bewaren. Gelovig of ongelovig. Veel moet het niet zijn. Een minimum. R.E.S.P.E.C.T/ Just a little bit. Voor burgermannetjesrebellie, pseudopunk en verzet van den Aldi? Daar wil ik glorieus voor passen. 

Deze week is dus bewezen dat God bestaat. Dus misschien is ook Hij wel een held, het is tenslotte zijn dag, of haar dag, de sweater van de actrice indachtig. De zevende! Wit of zwart, man of vrouw, m/v/of x, als God, Hen zoals we dat genderneutraal zeggen, liefde is, dan is Hen immers alles tegelijk. En je zal daar maar zitten, met meer dan duizend vingers in je kont. Daar komt vast en zeker… storm van.

Lees ook:

Radio 1 Select