"Hoe goed kan ik mijn broer gekend hebben als ik dat niet gezien heb?"

5 december 2019
15 jaar geleden stapte de broer van Jan D’Haene uit het leven. Ze waren vier handen op één buik en toch had Jan niets zien aankomen. Het houdt hem na al die jaren nog altijd bezig. “Hoe goed kan ik mijn broer gekend hebben als ik dat niet gezien heb?”

“Mijn broer was mijn grote voorbeeld, mijn steun en toeverlaat. Mijn beste vriend.” Omdat ze zo veel dingen samen deden, dacht Jan zijn broer altijd goed te kennen. “Door de manier waarop we over een bepaalde muziekstuk of dialoog met elkaar praatten, konden we elkaars onderliggende gevoelens of gedachten begrijpen.” 

Toen zijn broer mocht beginnen aan een dramaopleiding aan het KASK, ging zijn grote droom al deels in vervulling. Hij bloeide er helemaal open. Tijdens een vakantie in de Provence met het gezin leerde hij bovendien zijn vriendin kennen. Alles leek goed te gaan. Maar toen het koppel ongeveer 9 maanden samen was, stapten ze samen uit het leven in de Provence. In de streek waar ze elkaar hadden leren kennen. 

Een plek waar het beter is

“Ik heb mijn broer voor het laatst gezien op maandagavond 8 maart. Zijn keyboard stond in zijn slaapkamer en ik was daar doodleuk aan het tokkelen toen hij binnenkwam. Hij schrok en zei dat ik naar mijn eigen kamer moest gaan.” De dag nadien vertrok iedereen zoals gewoonlijk naar school of werk, maar ’s avonds bleek dat niemand wist waar het koppel was. Toen Jan die avond de kamer van zijn broer binnenging, viel zijn oog op een gevouwen blad papier op de bureau. Daarin vertelt zijn broer over de maatschappij en de prestatiedruk. Hij schrijft dat ze nu op een plek zijn waar het beter is. “Dan dacht ik: ze zijn voor een paar weken vertrokken naar het zuiden. Nadenken over het leven en elkaar er weer boven proberen te helpen. Dat hoopte ik.” 

Dagenlang was er geen spoor van het jonge koppel. Tot de familie op zondag het nieuws kreeg van de Franse politie dat hun wagen teruggevonden was in de Provence met twee inzittenden die allebei overleden waren door zelfdoding.

"Ik heb hem niet gekend zoals hij echt was"

Woede, kwaadheid, onbegrip. Maar ook begrip. Tegenstrijdige emoties die je op hetzelfde moment voelt. “Als die persoon heel plots wegvalt, dan denk je wel dat je hem nooit gekend hebt. Dat je iets gemist hebt. Ik heb hem blijkbaar niet gekend zoals hij echt was. In het begin heb ik het mezelf wel kwalijk genomen.” Maar Jan stak zichzelf al heel snel in een onderzoekersrol. 

Het laatste puzzelstukje

“Je probeert de puzzel bij elkaar te krijgen. We wisten totaal niet waarom.” Zelfs nu gaat Jan nog op zoek naar mensen die zijn broer ooit gekend hebben. “Het doet deugd om te denken dat ze soms nog aan hem denken. Dat beeld dat ik hem nooit gekend heb, is wel gaan veranderen doorheen de tijd.” Jan blijft zoeken naar het laatste puzzelstukje. “Elke mens heeft zijn rare, geheimzinnige en donkere kantjes die hij met niemand deelt. Ik denk dat ik mijn broer nu nog beter ken dan dat ik hem kende voor hij uit het leven stapte.”

Beluister de reportage van Ward Bogaert voor 'De Wereld van Sofie':

Lees ook:

Radio 1 Select