Hooverphonic - In wonderland

28 maart 2016
Na twintig jaar en acht studio-albums gaat Hooverphonic een andere richting uit. Op 'In Wonderland' geen vaste zangeres meer, maar verschillende gastvocalen op een verzameling bijeen gespaarde songs. Hoewel, muzikaal blijven Alex en co tappen uit het vertrouwde vaatje.

De interne keuken van uitzendbureau Hooverphonic leest als een soap. Het uitvoerend personeel van Alex Callier en Raymond Geerts komt en gaat: Esther Lybeert, Liesje Sadonius, Kyoko Baertsoen, Geike Arnaert, Noémie Wolfs... Het moet gezegd, een succesvolle soap. En zowel klasrijk als glamoureus en vice versa, dat wel.

Andere aanpak op hun negende album 'In wonderland' (liefhebbers van ons gelijknamig programma?). De tien songs worden ingezongen door drie vrouwen- en evenveel mannenstemmen. Daar is een eenvoudige verklaring voor: het zijn nummers die destijds niet geschikt waren voor de beschikbare stem. Door de jaren heen opgespaard en nu eindelijk uitgerust met het gewenste timbre.

Een internationaal gezelschap ook met de Franse Emilie Satt, die je al kent van de single Badaboum, landgenote Christa Jérôme, noorderbuur Tjeerd Bomhof en Londenaars Bird, Felix Howard en Litlo Tinz. Mensen die ook allemaal meegeschreven hebben aan de songs die ze zingen. De plaat is trouwens ook opgenomen op diverse plekken: een huiskamer in Londen, een Noors eiland, een stadje nabij Milaan.

Door dat alles klinkt 'In wonderland' afwisselender dan zijn voorgangers. Dit is geen soundtrack meer rond een imaginaire film, zoals voorheen. Callier omschrijft dit album als een collectie singles, met een A- en een B-kant, zorgvuldig verzameld op één schijfje. Hooverphonic-lovers, geen paniek. Er is nog altijd plaats voor tapijtbrede orchestrale arrangementen en melodieën, gecomponeerd volgens de kneepjes van het vak. Want die schudt gewiekste Callier met al die jaren op de teller losjes uit de mouw.