Tracey Thorn: "Ik ben de chroniqueur van een vrouwenleven"

6 maart 2018
Kortweg 'Record'. Met die titel verwijst Tracey Thorn in de eerste plaats naar het tastbare aspect van een plaat, in tijden van downloads. Omdat ze niet meer live optreedt is opnemen (To Record) ook een groot deel van het artistieke proces voor haar. En tenslotte betekent Record ook archief, de neerslag van een vrouwenleven.

Tracey Thorn was begin jaren '80 een indie-lieveling met haar band Marine Girls (Kurt Cobain was grote fan) en werd later bekend over heel de wereld met Everything But The Girl, een duo dat ze vormde met haar partner Ben Watt. In 2000 hielden ze d'r mee op. Tracey richtte haar aandacht bewust op het krijgen van drie kinderen, en nadien op solowerk en het schrijven columns en boeken. Oh ja, ze tuiniert ook.

Record is haar derde solo-album en klinkt helemaal anders dan de vorige twee. Het is een electropop-album.

Ik wilde een positief klinkende plaat maken, om mezelf op te beuren

Een concrete aanleiding voor Record is er niet. Maar enkele gebeurtenissen in 2016 grepen haar wel aan. Zo begon dat jaar voor haar met een anti-Trump vrouwenmars in Londen.

Hoewel deprimerend dat zo'n mars nog nodig is, nam ik toch een goed gevoel van solidariteit tussen veel vrouwen mee terug

De belangrijkste song op Record is Sister, een feministische groove van meer dan 8 minuten. Een verzetslied, maar ook een lied over verbondenbeid tussen vrouwen.

Luister hier naar het interview met Tracey Thorn (door Ronald Verhaegen)