"Ik ben verdomd goed met Play-doh"

23 januari 2019
Soms ontdek je op latere leeftijd talenten waarvan je niet dacht dat je ze had. Voor Bas Birker is dat beeldjes maken met Play-doh. En man, wat is hij er goed in.

Liefste landgenoten. Er zijn twee soorten mensen: nette, gestructureerde, opgeruimde types en mensen waarvan niemand snapt hoe het ze in vredesnaam lukt om af en toe twee dezelfde sokken uit drie wasmanden te vissen. Ikzelf behoor tot de eerste groep, maar het is vechten tegen de bierkaai. En waar ik bierkaai zei bedoelde ik kleuter. Dat ik vanaf de geboorte van onze dochter langzaamaan de lege canvas die de living was moest inruilen voor een potpourri aan poppen, Playmobil en playmobilpoppen, daar had ik me onder lichte dwang bij neergelegd. Maar wat kinderen doen met Play-doh, dat is een misdaad tegen de nette menselijkheid.

Dit is hoe het werkt: De dochter komt op me af met verschillende potjes gekleurde klei, vraagt welke ze op de zelfverzonnen pizza moet doen, geeft een onooglijk halffabricaat aan mij, wacht tot ik een nephap heb genomen en vervolgens neemt ze het mee. En dan gebeurt het. Ik weet niet hoe, maar binnen 2 minuten maakt ze van een fleurig kleurenpalet een bruine lookalike van barbapapa, die ze terug stopt in een potje met een deksel dat duidelijk de kleur aangeeft die erin zou moeten zitten. Die kleur is niet barbapapa-met-diarree-bruin.

En dus ben ik een jaar of twee geleden begonnen met het voorkomen van bruine hompen door als dochterlief haar pizza-achtige creatie wilde terugnemen, deze op te eisen voor mezelf. Om het te sorteren natuurlijk. Tot ik ineens iets ontdekte, waar geen ex-vriendin ooit over was begonnen. Ik heb verdomd talentvolle vingers. En dus begon het met een vogeltje. Toen een krokodil, een clown, een hondje en dan begon ik aan tekenfilmfiguren. Ik playdohde Winnie The Pooh, Snoopy, Kermit, Kaatje.

Kinderklei is zo rustgevend dat ik het een wonder noem dat er nog geen commerciële zelfverklaarde goeroe is begonnen met een cursus glutenvrije veganistische macrobiotische Play-doh mindfulness naaktyoga. Mijn Play-dohregels zijn simpel. Ik klei alleen als mijn dochter slaapt en als ze wakker wordt moet ze mijn werk gelijk herkennen. En dat is waar de schoen nu wringt. De playdohbare figuren zijn op. De tekenfilmfiguren uit mijn jeugd zijn allemaal te doen, maar ze zou He-Man nog niet herkennen met alle powers of the universe. En haar helden zijn allemaal of computer geanimeerd, of echte mensen. Ik weet niet onder welke categorie kinderyoutubevloggers vallen van wie elke video begint met "hey, mensen".

Dus komaan Studio 100, Walt disney, Nickolodeon. Maak nog eens een fijn nieuw kinderidool. Liefst in een kleur of twee, drie en met niet te kleine details en geen uitstekende dingen. Dan kan ik gewoon weer verder kleien. Want de enige andere optie is zelf ook een onopgeruimd-homp-bruine-klei-mens worden. Ik ga vast de helft van mijn sokken verstoppen.

Beluister het middagjournaal van Bas Birker:

Lees ook:

Radio 1 Select