“Ik had nooit kunnen bedenken dat verdriet zo fysiek kon zijn”

15 september 2019
Kunstenaar en schrijver Fleur Pierets schreef een boek over haar overleden vrouw, een boek dat ze liever niet geschreven had. Julian stierf begin vorig jaar aan een agressieve hersentumor, nu ligt het verhaal van hun huwelijk en hun leven samen in de boekhandel. “Het is heel raar, maar ik ben ook heel blij. Iedereen die het boek leest gaat haar herinneren of leren kennen."

Het verhaal van Fleur en Julian is op zijn minst bijzonder. Op het moment dat Julian de diagnose kreeg zaten ze middenin een groot kunstproject, waar ze 22 keer zouden trouwen in landen waar het kon.

Het project was succesvol en werd opgepikt door de internationale pers. Na New York trouwden ze in Antwerpen, Amsterdam en Parijs. Tot Julian gediagnosticeerd werd met kanker. Zes weken later stierf ze.

“In het begin gebruikte ik het woord ‘weduwe’ heel vaak”, vertelt Fleur in Touché. “Ik dacht, als iemand weduwe tegen mij gaat zeggen ga ik volledig instorten, dus misschien kan ik mezelf maar beter zo noemen om de scherpe rand eraf te halen”.

Ik weiger lezingen te geven over rouwen, ik ga geen professionele weduwe worden

“Nu is het ongeveer een jaar en een half geleden, ik zeg het woord niet meer. Ik krijg heel veel vraag om lezingen te doen en die wil ik doen over positief activisme, maar ik weiger lezingen te geven over rouwen, ik ga geen professionele weduwe worden”.

Weduwenbrein

Ik had nooit kunnen bedenken dat verdriet zo fysiek kon zijn. Mijn lijf stopte, ook je brein verandert, haar dood blokkeert mijn handelingen, blokkeert mijn denken, weduwenbrein heet dat”.

Ik ben aan het leren wie ik ben zonder haar

“Ik ben aan het leren wie ik ben zonder haar. En dat is iemand helemaal anders, een nieuwe Fleur”. En die nieuwe Fleur is het gelukkigst als ze kan werken en lezingen kan geven over positief activisme.

“Als je op dit moment naar de wereld kijkt en je bent niet kwaad, dan ben je niet aan het opletten. En ik probeer mijn kwaadheid om te zetten in creativiteit en positief activisme.

Als je werkt vanuit haat versterk je alleen de tegenstander. Haat maakt haat groter.

“Als iemand naast mij een volledig andere mening heeft dan ik, dan zal ik nog zoeken naar iets wat ons verbindt. Want iedereen houdt wel van iets of van iemand, ook al is het maar van taco’s. Als je werkt vanuit haat versterk je alleen de tegenstander. Haat maakt haat groter”.

Hij is gay. Et, alors?

Het positieve activisme was ook voor de dood van Julian al aanwezig. Samen met haar vrouw richtte Fleur het magazine Et, alors? op, waar ze een andere wereld probeerden tonen, één die buiten de normatieve vorm viel.

“Wij leven allemaal in een wereld waarin dat er ooit iemand heeft gezegd, dit is normaal en hier gaan jullie zich allemaal aan houden. Maar wat met de mensen die buiten die norm leven?”, vertelt Fleur. Het zou toch een ideale wereld zijn als iemand zegt, hij is gay, en iemand daarop meteen antwoord met ‘Et, alors?’.

Toen we Et, alors? opgestart hebben kregen we zoveel dreigbrieven omdat wij zogezegd homoseksualiteit aan het promoten waren.

Toen Julian stierf kreeg ik 37 haatmails die zeiden dat het een straf van God was

En later, toen Julian stierf kreeg ik 37 haatmails die zeiden dat het de straf van God was en dat ze hoopten dat zij een gruwelijke dood mocht sterven.

Ondertussen denkt iedereen dat het allemaal al vrij goed zit met de gay rechten. Dat we mogen trouwen en kinderen krijgen en al die dingen. Maar tot op de dag van vandaag zijn er nog maar 28 landen waar we mogen trouwen, worden mensen nog altijd gestenigd.

Je mag honderd fantastische commentaren lezen, maar degene die zegt dat je opgelost moet worden in zoutzuur blijf je onthouden

Op een gegeven moment zijn wij gestopt met commentaren te lezen. Je mag honderd fantastische commentaren lezen, er is eentje die zegt dat je moet opgelost worden in zoutzuur en dat is natuurlijk degene die je blijft onthouden.

Beluister de volledige uitzending:

Lees ook:

Radio 1 Select