"Ik wil de gewonden moed inspreken. Het leven eindigt niet na een amputatie."

25 maart 2016
Gisteren kregen we een pakkend mailtje van Francis Rodenbach. Hij hoorde dat heel wat gewonden door de aanslagen ledematen kwijt zijn. Zelf onderging hij 30 jaar geleden ook een beenamputatie.

 

Dit was wat Francis Rodenbach gisteren letterlijk mailde naar De Bende van Annemie:

Toen ik tien was, onderging ik een beenamputatie. Ik hoor hoeveel mensen ledematen kwijt zijn. Indien het eerste leed voorbij is, wil ik hen zeker moed inspreken. Het leven stopt niet bij een amputatie. Ik zwem, werk, fiets ski en ben papa. Als ik kan helpen om later met slachtoffers te praten. Altijd paraat...

 

Dat vonden wij zó schoon. We nodigden hem uit in de studio.

Francis verloor z'n been nadat hij de prognose 'botkanker' kreeg, op z'n tien jaar. "Ik werd nadien meteen door m'n ouders in de rolstoel afgezet aan de scouts. Het leven gaat door, al is het niet evident."

Francis wil tonen dat het leven gewoon verdergaat. Hij kan skiën, fietsen, voetballen, ... Hij speelt zelfs bij het 'Amp Football Team Belgium'. Dat is een ploeg voetballers die allemaal nog slechts één been (veldspelers) of één arm (de keeper) hebben. "Je moet sjotten op de bal met je been. Als je de bal raakt met je krukken, is het handspel."

Tot voor kort had Francis géén prothese. Dat is bij hem niet eenvoudig, omdat hij ook geen bovenbeen meer heeft. Maar sinds hij vader van een tweeling is geworden, leert hij nu toch lopen met een prothese. "Anders zou ik mijn kinderen niet kunnen dragen."

Zoals hij al schreef in z'n mailtje, wil hij erg graag mensen die na de aanslagen een amputatie ondergingen, een hart onder de riem steken. "Als het nodig is, mogen ze me altijd contacteren. Ik wil hen hoop geven, tonen dat het leven niet voorbij is na een amputatie."

Het leven hoeft niet te stoppen na een amputatie. Ik wil tonen dat er nog zóveel mogelijk is.

Radio 1 Select