"Ik wilde met mijn vriendin in het bed van Richard Leeuwenhart duiken"

25 juni 2019
Jean Blaute is nog steeds met plezier aan het terugblikken op zijn vakantie in Frankrijk. Wat hij er allemaal beleefd heeft, lees, of hoor, je hieronder.

Na mijn flatulente verslag van ons bezoek aan Chambord, zakken we vandaag af naar een zuidelijker pastoraal Frankrijk. In het département Dordogne Périgord worden we verwacht in het Hotel du Château in het middeleeuwse Beynac-et-Cazenac. De golvende rotsachtige streek met enkele spectaculaire pieken wordt ook wel eens de keuken van Frankrijk genoemd en die vlag dekt helemaal de lading. De fertiele grond baart dan ook de sappigste vruchten, de vitamienste groenten, de beste sauciskes en kazen. En natuurlijk de waanzinnig populaire foie gras, van eend en gans, die men in prachtige conservenblikjes aanbiedt op de sfeervolle marktjes of gul verwerkt in een salade Périgourdine. Natuurlijk hebben wij, politiek correcte domme toeristen, daar niet van gegeten noch een klein voorraadje gekocht voor met kerstmis (kuch).

Ik ben geen enthousiaste bezoeker van oude forten en citadellen, omdat die doorgaans indrukwekkender zijn vanop een afstand en aan de binnenkant gewoon donker en leeg, op wat roest ijzerwerk en een scheve trap na. Het kasteel van Beynac is wat anders. Het staat al 1000 jaar te heersen over de Dordogne vallei. Het kost je knieën een uitputtende klim langs kleine hobbelige middeleeuwse straatje. Geen massatoerisme, af en toe een oude engelse geschiedenisleraar en een 67-jarige Zottegemse muzikant met zijn Dominicaanse prinses. Eens boven geniet je meteen van het adembenemende panorama met de kronkelende rivier Dordogne als levensader. Wij, intelligente zelfstandig reizende cultuurtoeristen, kijken graag omhoog naar kastelen, kerkjes en kloosters op rotspunten en eens we boven zijn worden we zot van contentement als we naar beneden kunnen kijken. En zo passeert den dag in den vreemde. Natuurlijk moet een en ander fotografisch worden vastgelegd, ook de obligate selfies. Gelukkig worden we daar spontaan bij geholpen door twee ganz gemütliche nette Duitse heren, die het duidelijk al een halve eeuw uitstekend met elkaar kunnen vinden. “Danke schön für die Wiedergutmachung,” zei ik bijna.

Het interieur van de fortresse is gewoon een wonder. Niet leeg , niet donker, neen: vol autentieke historische meubels, aan de muren ongerestaureerde wandtapijten, vergaderzalen van de Périgord ridders en heersers tot zelfs het bed waar Richard Leeuwenhart in 1194 in geslapen heeft. Ik wou er heel graag eens met mijn Francia in duiken maar dan toch maar niet gedaan . Ook in het rustige Beynac wordt er geroddeld en er zal op dat moment maar eens een Vlaamse toerist passeren. “Kijk eens Marie, wie daar ligt“. Het verbaasde ons dus niet dat hier tientallen historische films werden gedraaid, onder andere een over Jeanne D’Arc, de licht ontvlambare maagd van Orleans. De rest van de dag brachten we door in het tamme Bergerac waar geen zak te beleven viel.

Beluister het middagjournaal:

Lees ook: