“Ik zal altijd blijven zoeken naar innerlijk geluk”

24 februari 2019
Giel Foubert leeft al vijf jaar als monnik in een boeddhistisch klooster in India. Hij was te gast in Touché.

“Ik zeg niet dat boeddhisme de enige weg is om gelukkig te zijn, maar het is wel de mijne”, vertelt Giel. “Als kind was ik vaak bang omdat ik niet wist wat ons doel was, en had ik een vreselijke drang om dat geluk te vinden. Ik was ongeveer acht jaar toen ik daarvoor toevlucht nam in het boeddhisme. Dat betekent dat ik de basisprincipes van het boeddhisme aanvaard: onderlinge afhankelijkheid, liefdevolle vriendelijkheid, incarnatie, enzovoort.”

Giel groeide op in een eenoudergezin, alleen met zijn moeder. “Ik heb lang borstvoeding gekregen en ik mocht zelf beslissen vanaf wanneer ik naar school ging. Ik vind het nog steeds dapper van haar dat ik zo veel vrijheid en verantwoordelijk kreeg. Zo ben ik geworden wie ik ben. Als ik hier ben, doen we nog steeds alles samen.”

Ook zijn moeder is boeddhiste. “We weten niet precies wie van ons twee er mee begonnen is. We waren er allebei erg door aangetrokken. Door te vertrekken naar een boeddhistisch klooster in India, heb ik me op tijd kunnen losmaken van haar. Natuurlijk mis ik haar daar, maar iemand moet niet fysiek aanwezig zijn om er te kunnen van houden.”

Bedeesd jongetje

Zijn vertrek uit België verliep met de nodige controverse. De rechter stelde hem in observatie. “De grens tussen bezorgd zijn en overbezorgd zijn is dun. Ik was als kind een bedeesd jongetje, maar ik herinner me dat ik tijdens een zitting, in een intimiderende setting, rechtstond. Ik vroeg de rechter waarom ik nu juist werd tegengehouden. Dat gaf me een boost.”

Foubert kijkt toch positief terug op de heisa. “Ik leerde veel nieuwe mensen kennen, en kan nu een beeld geven van het boeddhisme aan de mensen hier. Het boeddhisme leert ons ook dat het toeval niet bestaat. Alles gebeurt met een reden.”

Als je een goed mens wil zijn, is het goed om je continu af te vragen waarom je iets doet

Ook vanuit het klooster in India ziet Giel iets veranderen in de maatschappij. “In vergelijking met vroeger hebben we meer tijd om stil te staan bij het leven, hoe we ons voelen. Het materiële is iets vanzelfsprekends geworden, en we vragen ons af wat ons gelukkig maakt: veel mensen zijn daar naar op zoek.”

Die zoektocht is in het klooster een bijna dagelijkse bezigheid. “We doen stretchoefeningen, en daarna mediteren we. We proberen ons bijvoorbeeld voor te stellen hoe het is om iedereen op dezelfde manier lief te hebben als onze eigen moeder. Als je een goed mens wil zijn, is het goed om je continu af te vragen waarom je iets doet. Help je iemand? Berokken je geen schade?”

Klimaatbetogingen

Ook vanuit India volgt Monnik Giel het nieuws. De klimaatbetogingen van zijn generatie laten hem niet koud. “Ik vind het belangrijk om te betogen voor het klimaat, en ik wil zelf zeker meelopen. Maar je moet niet alleen met de vinger naar de regering wijzen. Je moet ook als consument je verantwoordelijkheid nemen. Je kan biologisch eten. Dat probeer ik zelf al lang te doen. En misschien heb je aan twee T-shirts ook al genoeg?”

Hoe ziet Giel zijn toekomst? Hij gaat zeker terug naar het klooster om zijn opleiding tot monnik verder te delen. Hij blijft zeker tot in hart en nieren een boeddhist. “Ik zal altijd blijven zoeken naar innerlijk geluk. Als je van niets afhankelijk probeert te zijn om gelukkig te worden, heb je het met niets moeilijk.” Die onafhankelijksdrang vind je ook in zijn visie op liefde. "Monikken mogen geen relatie hebben, en mijn prioriteit ligt nu bij het leren van filosofie."

Lees ook:

Lijst van artikels

Radio 1 Select