It's her, c'est elle: Robin McKelle

17 juli 2018
Robin McKelle
Robin McKelle is na vele jaren en evenveel omzwervingen teruggekeerd naar haar eerste liefde, de jazz. Het maakt van haar nieuwe album Melodic Canvas één grote trip naar haar eigen persoonlijke roots.

Robin McKelle (1976) heeft al vele waters doorzwommen. Het meisje uit Rochester, New York liet op haar vorige albums zowat alle populaire genres in de Amerikaanse muziek (soul, R 'n B, country, gospel) horen, maar recente samenwerkingen met o.m. pianist Danilo Perez en saxofonist Chris Potter brachten haar terug tot bij haar eerste liefde (en tegelijk de muziek van haar opleiding), de jazz

I wanted to go back to the basics, especially with the instrumentation. Even though some songs are very soulful and some elements may sound very pop-ish, there is a lot of jazz. Now it had been so long since I've sung real traditional jazz, almost eight years to be honest. So when I did this, I got reinspired to revisit this kind of instrumentation, to remove all that production and get back to the basics of the songwriting and interpretation of the song.
Robin McKelle

En dan kom je onwillekeurig weer uit bij melodieën, bij de echte opbouw van songs. Dit keer wilde McKelle -ook omwille van de getalenteerde muzikanten rondom haar- alles doen kloppen, ook en vooral in de songs en hun opbouw zelf.

Tien songs bevat dit nieuwe album, op een paar bestaande nummers na (Swing Low, Sweet Chariot, Yes We Can Can, van Allen Toussaint ) allemaal nieuwe songs over opgroeien in moeilijke en verwarrende tijden en het worstelen met twijfels en geloof (Lyla, Do You Believe, Simple Man ).

Robin McKelle en Michaël Robberechts
undefined

HERBELUISTER hier het interview met McKelle in Time Out