Jan Hautekiet houdt het niet droog bij 'La chanson des vieux amants' van Jacques Brel

9 oktober 2018
© Radio 1
Jan Hautekiet heeft veel muziek waar hij emotioneel van wordt maar de meeste riedels zijn gelinkt aan een plek of een bepaalde situatie. 'La chanson des vieux amants' is de grote uitzondering. Waar hij het ook hoort, hij houdt het niet droog.

Op zoek naar antwoorden, merkt Jan Hautekiet dat de muziek zelfs nog meer impact heeft dan de pakkende teksten. Er is natuurlijk Dans cette chambre sans berceau (wat wijst op een kinderloos huwelijk) en Tu m’as gardé de pièges en pièges (er moet altijd een beetje storm zijn in een huwelijk) maar daarenboven zijn er ook een aantal bijzondere muzikale ingrepen: een ingenieuze afwisseling van mineur- en majeurakkoorden en Brels timing (zijn gave om te flirten met de cadans en de tijd te rekken).

Ook het ingenieuze arrangement met als hoogtepunten de bijzondere keuze voor het gebruik van de bugel en het instrumentale stuk met de strijkers en de pianist die voluit voor de romantiek gaan, raken Jan enorm.

Muziekpsycholoog Mark Reybrouck (zie foto) gaat nog een stapje verder. Voor hem is er bij Brel bijna geen onderscheid tussen tekst en muziek.

(lees verder onder de foto)

Mark Reybrouck
undefined

Brel maakt maximaal gebruik van de prosodische aspecten van de taal (hoe je woorden fonetisch brengt) en zijn teksten zijn bijna een muzikaal spel van klinkers en medeklinkers, zegt Reybrouck.

Bovendien is muziek de meest directe van de kunsten. Muziek beluister je niet alleen met je oren maar met heel je lichaam. Al onze organen hebben hun eigen trillingsfrequentie dus muziek gaat letterlijk door merg en been.

Lees ook: