"Ik was zo diep geraakt dat ik begon te huilen, beste Daan"

22 maart 2020
©Annie Boedt
In deze tijden van quarantaine zijn we allemaal op zoek naar troost. Ook onze nieuwe columniste Els Snick. Zij vertaalt Duitse literatuur en doceert aan de Universiteit van Gent. Dat doet ze nu al meer dan een week thuis. In het begin gaat dat goed - heerlijk die stilte! Maar na een tijd komt er toch angst opzetten. Gelukkig is er dan een Held van de Week die voor rust en geruststelling zorgt.

Beste Daan Vandewalle,

Er zijn in deze catastrofale dagen vele helden: mensen in de zorg en mensen in de verkoop, mensen die ons vuilnis ophalen, de post bezorgen en die ons sereen nieuws of deugddoende verstrooiing brengen in de media. Maar jij bent voor mij de held van de week.

Zolang de coronacrisis en de quarantaine duren, stuur je elke dag een filmpje met een mini pianoconcertje de wereld in. Je speelt op de zwarte glimmende vleugel van het concertgebouw in Brugge, voor een verder lege zaal.

Ik mis het contact met mijn vrienden en mijn familie. Ik had stress. En een beetje angst.

Het coronavirus ben ik meer dan een week mentaal nogal goed de baas geweest. Lesgeven kon digitaal, en om boeken te vertalen was de ongewone rust en stilte om me heen zelfs ideaal. Ik begon weer lange ouderwetse telefoongesprekken te voeren met vrienden en familie, zoals in de jaren tachtig, en genoot daarvan. 

Maar na meer dan een week – ik ben sinds die ellendige vrijdag de dertiende nauwelijks uit mijn huis gekomen – begon ik het toch ineens lastig te krijgen. Ik had concentratieproblemen. Kon niet goed meer werken. Werd somber van al die ellendige nieuwsberichten. Miste de contacten met mijn vrienden en mijn familie. Kortom: ik had stress. En een beetje angst.

Ik was zo diep geraakt dat ik begon te huilen. Zo echt goed deugddoend huilen.

En toen kreeg ik een filmpje doorgestuurd en hoorde ik jou spelen. Een stukje van Brahms dat ik ken uit mijn kindertijd. Di, domdom diedie… En ik was zo diep geraakt dat ik begon te huilen. In mijn eentje. Zo echt goed deugddoend huilen. Huilen dat oplucht, waar je achteraf lachend over kunt vertellen.

Je speelt elke dag zo’n miniconcertje omdat we iets heel fundamenteels niet meer mogen doen: elkaar aanraken. Maar de toetsen van de piano mag jij wel nog aanraken, strelen en liefkozen. We merken in onze onzekerheid bovendien allemaal hoe belangrijk muziek in ons leven is. Wat kunst met ons doet op momenten dat we het moeilijk hebben.

De tweede dag speelde je een stukje Chopin, de derde iets van Satie, en je gaat hiermee door zolang de culturele lockdown duurt. En daarom, beste Daan, ben jij deze week mijn held.

Lees ook:

Radio 1 Select